Milo Manara

Maurilio Manara w 1970 r. ilustrował magazyn "Terror", a od 1971 r. rysował serię erotyczną "Jolanda de Almaviva" napisaną przez Francisco Rubino, wydawaną w małym formacie przez wydawcę Erregi. Dołączył także do młodzieżowego magazynu "Il Corriere dei Ragazzi", gdzie współpracował z Rubino, Carlem Barbierim, Mino Milanim i Silverio Pisú.

Wraz z Pisú wydał w 1974 r. publikacje "Telerompo" i "Strategia della Tensione" oraz serię "Alessio, Il Borghese Rivoluzionario", a wraz z pisarzem Mino Milanim serię "La parola alla giuria" w 1975 r. Manara i Pisú później opublikowali "Małpiego króla", który był dla Manary przepustką do wielkiej kariery i ogromnej popularności.

W Stanach Zjednoczonych "Małpi król" ukazał się w odcinkach w czasopiśmie "Heavy Metal" we wczesnych latach 80., a Manara zyskał rozgłos dzięki współpracy z Neilem Gaimanem i innymi artystami.

Erotyczna ilustracja typowa dla stylu Manary najlepiej widoczna jest w serii jego autorstwa o tytule "Klik". Już wtedy Manara ugruntował swoją pozycję czołowego twórcy komiksów, które obracają się wokół eleganckich, pięknych kobiet uwikłanych w nieprawdopodobne i fantastyczne scenariusze erotyczne.

Milo Manara stworzył także szkice projektu "X-Men" napisanego przez Chrisa Claremonta dla Marvel Comics, został wydany w kwietniu 2009 roku we Włoszech, a później został przedrukowany w krótkim obiegu przez Marvel Comics w języku angielskim jako "X-Women".

Na polskim dostępne są między innymi:

• seria "Borgia",

• seria "Giuseppe Bergman",

• seria "Caravaggio",

• "Jutro apokalipsa",

• "Odyseje Inicjacyjne",

• "Małpi król",

• "Kobiety",

• "Prywatna projekcja",

• "Uwodzicielskie Chimery".