Życie Violette

Główna bohaterka książki autorstwa Valerie Perrin to Violette Toussaint - dozorczyni na cmentarzu w burgundzkim Brancion. Z racji jej aktualnej profesji sporą część jej życia zajmują zmarli. Na co dzień zajmuje się opieką nad cmentarzem oraz prowadzeniem skrupulatnego rejestru, w którym zapisuje szczegóły dotyczące pochówków. Jednocześnie jej dom stanowi opokę dla żałobników, którzy nierzadko odwiedzają ją szukając pocieszenia. Violette wiedzie spokojne życie, posiada wypracowany przez lata rytm dnia i choć mieszka sama, z pewnością nie jest samotna. Z jednej strony otoczona jest ludzkimi historiami i żałobnikami, z drugiej wiele czasu spędza na afirmacji życia i opiece nad kocimi mieszkańcami cmentarza.

Autorka w swojej powieści oferuje jednak więcej, niż tylko historię Violette. Kolejne rozdziały to fragmenty życia różnych bohaterów i niechronologiczne perspektywy czasowe, które pomimo wrażenia chaosu, splatają się w piękną całość. Jedna historia stanowi uzupełnienie i pogłębienie poprzedniej, a każda z nich przybliża czytelnika do dostrzeżenia piękna życia w pełnej krasie.

Na uwagę zasługuję kreacja wszystkich pojawiających się w powieści postaci. Przede wszystkim, bardzo szybko przekonujemy się, że każda postać wiele w sobie kryje. Autorka perfekcyjnie wplata do fabuły retrospekcje z ich dzieciństwa i młodości. Jasno pokazuje sytuacje i relacje, które ukształtowały ich późniejsze wybory.

Ponieważ sama akcja toczy się głównie na cmentarzu, narrator odnosi się przede wszystkim do zmarłych, ich historii oraz wspomnień - z perspektywy żałobników. Dlatego właśnie śledząc kolejne opowieści wyobrażamy sobie życie, słońce i kwiaty, zdecydowanie więcej niż samą śmierć, z którą mógłby kojarzyć się cmentarz. Nie tylko kolejni bohaterowi oswajają się ze śmiercią, czynią to także czytelnicy, dla których sam kres życia staje się tylko kolejnym etapem, zaledwie częścią większej historii - odwiecznego cyklu umierania i odradzania się.

Tak właśnie Valérie Perrin skupiając się na smutku, żałobie, śmierci i tęsknocie pisze przede wszystkim o życiu. Czytelnicy na każdej stronie poznają zapachy życia, jego smaki, aż w końcu radość z niewielkich rzeczy. Podążając za codziennością głównej bohaterki, możemy smakować radości życia. Autorka snuje historię o odbudowie życia po traumie, o prawdzie, która wcale nie jest wyzwalająca i ludziach, którzy odgrywają w nim niezwykle istotną rolę.

Każdy rozdział wywołuje osobistą refleksję i zawiera osobna historię, która w połączeniu z resztą tworzy jedną całość. Powieść pokazuje, że pomimo dramatycznych wydarzeń nie warto zamykać się w swojej skorupie, ponieważ życie ma nam do zaoferowania jeszcze wiele pięknych chwil.