Nad życie. Czego uczą nas umierający

Czy można umrzeć z uśmiechem na twarzy? Jak ludzie zmieniają się w obliczu śmierci? Czy ten, kto dobrze żył, dobrze umiera? Nie ma oczywiście jednoznacznych, ostatecznych odpowiedzi na te pytania. Możemy jedynie próbować. Tej próby podejmują się Wojciech Harpula oraz Maria Mazurek w niezwykle poruszającej książce "Nad życie. Czego uczą nas umierający", udowadniającej, że rozmowa o śmierci to tak naprawdę rozmowa o życiu.

Lekarz na oddziale intensywnej terapii. Negocjatorka rozmawiająca z potencjalnym samobójcą na dachu budynku. Kapelan w hospicjum. Kobieta, która żyje dzięki przeszczepowi serca. Każdy z nich na co dzień obcuje ze śmiercią. Autorzy przeprowadzają z nimi rozmowy o śmierci - a więc o rzeczywistości, która w większości z nas wydaje się odległa i niedostępna. Wejście do ich świata daje czytelnikom niepowtarzalną szansę, żeby oswoić to, co nieuniknione. Na książkę "Nad życie. Czego uczą nas umierający" składają się szczere, otwarte, bezkompromisowe wywiady, bez tabu i niedomówień, które pomagają zobaczyć ludzkie życie we właściwych proporcjach. Z całym jego ciężarem, ale i zachwycającą lekkością i pięknem.

Wygląda to na pierwszy rzut oka ponuro i przygnębiająco. Nic bardziej mylnego - Wojciech Harpula i Maria Mazurek w swoich rozmowach z tymi, dla których śmierć jest codziennością, przypominają o kruchości i ulotności życia, ale również o jego naturalnym pięknie. Każdy z ich rozmówców naocznie przypomina o tym, co najważniejsze. W dalekich od banału refleksjach wyłania się prawdziwy obraz życia, sensie istnienia, spełnianiu marzeń, myślach tuż przed końcem.

"Żeby dobrze umrzeć, trzeba po prostu dobrze żyć" - powiedział w jednym z wywiadów Wojciech Harpula i słowa te mogłyby posłużyć jako motto tej ważnej, do głębi poruszającej książki. Autorzy zauważają, że śmierć została niejako powierzona profesjonalistom, oddana w swoisty outsourcing, przez co przestała być czymś naturalnym, oswojonym. Stąd wzięło się destrukcyjne w gruncie rzeczy tabu wokół niej oraz lęk na samą myśl o tym, że odchodzimy. Ta autentyczna, mądra, wnikliwa i paradoksalnie pełna życia książka dostarcza przez to być może najważniejszej lekcji i udowadnia, jak wiele możemy nauczyć się od umierających.