Zibaldone. Notatnik myśli

Giacomo Leopardi (1798–1837) – najwybitniejszy poeta i myśliciel włoskiego romantyzmu. Rozległe wykształcenie zdobył samodzielnie w bibliotece rodzinnego pałacu w Recanati. Samotne życie naznaczone poważnymi chorobami i kalectwem, ale „rozjaśnione geniuszem i darem rozmowy z własną duszą” wypełniły mu rozpacz, złudzenia i pisanieo „prawdach gorzkich i krystalicznie czystych”.
Wydał zbiór poezji Canti (Pieśni) i tomy prozy:
Dziełka moralne i Myśli. W rękopisie pozostawił4526 stron Zibaldone. Wybrał dla notatnika tytuł Zibaldone, bo to archaiczne włoskie słowo znaczy „przemieszanie”. Zapisywał swoje różnorakie myśli spontanicznie, powściągliwie i dość oschle przez piętnaście lat (1817–1832), nazywał te notatki „zapisanym chaosem”. Jednak z tego chaosu miał się wyłonić własny „porządek myślenia”. O czym? O naszym przywiązaniu do „pustkowia życia”,które bądź co bądź mamy za „rzecz nadspodziewaniewspaniałą”, chociaż nawet tej wspaniałości nieumiemy zrozumieć, gdyż „tajemne jest tu wszystko– prócz naszego cierpienia”.