Nimfomanka

„Przygryzam usta i rozglądam się nerwowo. Pragnienie seksu robi się tak przemożne, że z trudem oddycham. Jakby coś usiadło na mojej klatce piersiowej i coraz mocniej mnie przyduszało. Jakby posiadła mnie jakaś zmora”.
Anita jest seksoholiczką, a nałóg odbiera jej wszystko, co kochała i do czego dążyła. Mąż, syn, praca – nikt i nic nie jest w stanie przezwyciężyć chęci, która pcha ją w stronę stacji benzynowych, pubów i męskich toalet, w których zawsze znajduje się ktoś chętny na zbliżenie. Anita balansuje na skraju przepaści: desperackie dążenie do bliskości spala się w ogniu fizycznego pożądania i seksualnego głodu, co w efekcie skazuje bohaterkę na permanentną samotność. Mimo to Anita ciągle znajduje w sobie siłę do tego, by podnosić głowę i walczyć o siebie.