Jak człowiek konstruował świat i siebie samego. Archeologia w procesie humanizacji świata

Spis treści: Wstęp PYTANIA O TOŻSAMOŚĆ ARCHEOLOGII Archeologia przedmiotów, czy archeologia idei? Archeologia jako najstarsza historia, czy antropologia pradziejów? Archeologia – historia – antropologia: wspólnota interpretacyjna Arché jako podłoże kulturowe poprzedzające i warunkujące historię Ukierunkowanie badań archeologii pod kątem tożsamości i inności JĘZYKOWA NATURA PRZESZŁOŚCI Źródła archeologiczne: artefakty, czy językowe o nich wypowiedzi? Estetyzacja archeologii a myślenie obrazowe PARADYGMAT PRODUKCYJNY W ARCHEOLOGII I JEGO KONSEKWENCJE EKSPANSJONISTYCZNE Przeszłość jako przedstawienie Projekt technologizacji świata w archeologicznej koncepcji dziejów Heideggerowska koncepcja instrumentalizacji świata i jej związek z ideą postępu „Paradygmat produkcyjny” a działanie komunikacyjne WYTWARZANIE W SPOŁECZEŃSTWACH ARCHAICZNYCH JAKO DZIAŁANIE KOMUNIKACYJNE Człowiek i świat – razem. Współdziałanie człowieka i natury Świadomość siebie Odróżnianie. Ku „mimetycznej rywalizacji” Antropomorfizacja natury i równoczesna z nią reifikacja kultury jako oswajanie świata Oswajanie świata, jego ujarzmianie i panowanie nad nim LĘK PRZED ŚWIATEM Eskapizm dziejowy jako wyraz pesymizmu i poczucia niepewności Heideggera próba powrotu do „rajskiego ogrodu” presokratyków DĄŻENIE DO OGÓLNOLUDZKIEJ HARMONII Heraklita koncepcja współistnienia przeciwieństw jako źródło hybrydyzacji Hybris i eunomia – dwujednia wyobrażeń Hybrydyzacja jako twórczy aspekt lokalności Uniwersalizacja lokalności jako efekt odwracania porządku Estetyzacja porządku społecznego, czyli próba humanizacji przemocy Przekształcanie orientacji badawczych w archeologii jako wyraz procesu humanizacji świata ZAKOŃCZENIE SUMMARY BIBLIOGRAFIA