Alicja w krainie czarów – streszczenie szczegółowe i opracowanie

„Alicja w krainie czarów” to klasyczna baśń Lewisa Carrolla o dziewczynce, która trafia do niezwykłej krainy pełnej zagadkowych postaci i absurdalnych sytuacji. Opowieść ukazuje potęgę fantazji i nielogiczny, a zarazem fascynujący świat dziecięcej wyobraźni. W kanonie lektur szkolnych rozwija kreatywność i zachęca do twórczego spojrzenia na rzeczywistość.

Streszczenie krótkie

Główną bohaterką jest Alicja, dziewczynka, która w upalne, letnie popołudnie spędza czas z siostrą nad brzegiem rzeki w dziewiętnastowiecznej Anglii. Znużona nudną lekturą, dostrzega nagle Białego Królika w kamizelce, który spogląda na zegarek i narzeka na spóźnienie. Zaintrygowana bohaterka rusza za nim i wpada do głębokiej króliczej nory, co rozpoczyna jej podróż po fantastycznej Krainie Czarów.

W magicznym świecie Alicja trafia do sali z drzwiami, gdzie wielokrotnie zmienia swój rozmiar, pijąc tajemnicze napoje i jedząc ciastka, co doprowadza ją do płaczu i stworzenia sadzawki łez. Podczas wędrówki spotyka szereg niezwykłych postaci, takich jak Pan Gąsienica, Kot z Cheshire oraz Szalony Kapelusznik, z którym bierze udział w osobliwej herbatce. Konflikty narastają, gdy dziewczynka trafia do ogrodu despotycznej Królowej Kier, gdzie uczestniczy w surrealistycznej grze w krokieta. Punktem kulminacyjnym staje się chaotyczny proces sądowy w sprawie kradzieży ciastek, podczas którego Alicja gwałtownie rośnie i sprzeciwia się niesprawiedliwym wyrokom.

Historia kończy się w momencie, gdy rozgniewana bohaterka przewraca talie kart, a cała fantastyczna sceneria zaczyna znikać. Alicja nagle budzi się na brzegu rzeki u boku swojej siostry, uświadamiając sobie, że wszystkie niezwykłe przygody były jedynie snem. Dziewczynka opowiada o swoich przeżyciach, po czym udaje się do domu na podwieczorek, pozostawiając siostrę na rozmyślaniach o jej przyszłości.

Jakie są główne motywy i fabuła 'Alicji w krainie czarów’?

„Alicja w Krainie Czarów / Kraina Czarów” to ponadczasowa powieść Lewisa Carrolla, która od dawna fascynuje czytelników swoim niezwykłym światem i porywającą historią. W centrum uwagi znajduje się Alicja, która śledząc Białego Królika, trafia do tajemniczego miejsca pełnego magii i surrealizmu.

Motyw snu jest kluczowy dla tej opowieści. Alicja doświadcza przygód w świecie przypominającym marzenie – miejscu pełnym chaosu i niespodzianek. To właśnie tam odkrywa nowe aspekty swojej osobowości oraz zastanawia się nad granicami między prawdziwością a fantazją.

Wyobraźnia stanowi istotny element książki, ukazując jak nieograniczone mogą być zdolności umysłu dziecka. Alicja spotyka postacie takie jak

• kot z Cheshire o zagadkowym uśmiechu,
• Kapelusznik organizujący szalone herbatki,
• królowa Kier o porywczym charakterze.

Każda z tych postaci odzwierciedla różne cechy ludzkiej natury i społeczeństwa.

Surrealizm powieści umożliwia czytelnikom zanurzenie się w świecie pełnym paradoksów i zagadek. Absurdalne elementy skłaniają do refleksji nad logiką codzienności i jej ograniczeniami. Panujący chaos w Krainie Czarów przypomina młodym odbiorcom o wartości kreatywności i otwartości na nieznane.

Alicja stawia czoła również tematowi tożsamości – podczas swojej podróży często zmienia rozmiary ciała, co symbolizuje poszukiwanie własnej tożsamości w okresie dojrzewania. Książka zachęca młodzież do samopoznania oraz akceptacji zmian jako naturalnej części życia.

Sen i alternatywna rzeczywistość w „Alicji w Krainie Czarów” odgrywają kluczową rolę, ukazując różnicę między światem realnym a fantazyjnym. Sen symbolizuje ucieczkę od codzienności, umożliwiając eksplorację wyobraźni i tożsamości. W tej niezwykłej krainie działają inne zasady logiki, co daje Alicji możliwość odkrywania nowych aspektów własnego ja.

Krainę Czarów można porównać do przestrzeni pełnej niespodzianek i surrealizmu. Tam Alicja spotyka postacie takie jak Kapelusznik czy Kot z Cheshire, które pomagają jej lepiej zrozumieć różnorodność ludzkiej natury. To miejsce jest snem pełnym przygód – królestwem chaosu i nieprzewidywalności.

Alicja wraca do rzeczywistości po przebudzeniu się obok siostry, co wyraźnie podkreśla kontrast między fantazją a prawdziwym życiem. Ta różnica pokazuje młodym czytelnikom wartość kreatywności oraz otwartości umysłu, zachęcając ich do refleksji nad własną tożsamością i miejscem na świecie.

Przez króliczą norę – początek przygody

Przygoda Alicji rozpoczyna się w momencie, gdy dostrzega Białego Królika z zegarkiem. Ten niecodzienny widok natychmiast budzi jej ciekawość, skłaniając ją do podążania za nim. W rezultacie dziewczynka wpada do króliczej nory, która stanowi granicę między rzeczywistością a światem pełnym cudów.

Podróż przez króliczą norę symbolizuje wejście do krainy fantazji, gdzie reguły logiki przestają obowiązywać. Alicja odkrywa przestrzeń, która wymyka się racjonalnym zasadom i pozwala czytelnikowi puścić wodze wyobraźni, zastanawiając się nad alternatywnymi wersjami rzeczywistości.

Spotkanie z Białym Królikiem oraz przejście przez króliczą norę otwierają drzwi do tajemniczego świata Krainy Czarów. To początek wyjątkowej przygody pełnej niezwykłych postaci i wydarzeń, które zmuszają do przemyślenia konwencji znanych z codziennego życia.

Proces Waleta Kier i zakończenie snu

Proces Waleta Kier jest kluczowym momentem w „Alicji w Krainie Czarów”, doskonale ukazującym absurdalność tamtejszego świata. Walet zostaje posądzony o kradzież ciastek, co prowadzi do dziwacznego procesu sądowego. Alicja przygląda się wtedy chaotycznym zasadom rządzącym tym miejscem.

Podczas tego procesu Alicja dostrzega brak logiki i sprawiedliwości w działaniach mieszkańców Krainy Czarów. To doświadczenie skłania ją do zastanowienia się nad autorytetami i przyspiesza jej wewnętrzną przemianę. Odzyskując pewność siebie, lepiej rozumie swoją tożsamość i miejsce na świecie.

Kulminacyjnym momentem jest przebudzenie Alicji, kończące jej sen i przygodę w Krainie Czarów. Nagle przejście do rzeczywistości uwydatnia różnicę między światem fantazji a codziennością. Dla młodych czytelników ten fragment przypomina o wartości kreatywności, otwartości umysłu oraz akceptacji zmian jako nieodłącznego elementu dorastania.

Absurd i surrealizm

Absurd i surrealizm obecne w „Alicji w Krainie Czarów” tworzą niepowtarzalny styl opowieści, który fascynuje odbiorców w każdym wieku. Dzięki temu można swobodnie przemieszczać się po świecie pełnym dziwaczności i paradoksów. Każda scena nabiera nieoczekiwanego charakteru, co czyni ją niezwykle intrygującą.

Podwieczorek u Szalonego Kapelusznika czy gra w krokieta z flamingami przekraczają granice logiki, a surrealizm dodatkowo podkreśla oddalenie od rzeczywistości. Pozwala to na nieskrępowane odkrywanie wyobraźni i zamienia książkę w podróż do krainy snów.

Alicja spotyka postacie o dziwnych zachowaniach, m.in. Kota z Cheshire, który pojawia się i znika według własnej woli. Te absurdalne sytuacje są kluczowym elementem powieści, ponieważ skłaniają do przemyśleń nad normami społecznymi i ich często bezsensownymi zasadami.

„Alicja w Krainie Czarów” – Streszczenie szczegółowe

1. Plan wydarzeń

1. Pogoń Alicji za Białym Królikiem do nory.
2. Magiczne zmiany rozmiaru i sadzawka łez.
3. Ptasie wyścigi i obrażona Mysz.
4. Wizyta w domu Królika i ucieczka do lasu.
5. Spotkanie z Panem Gąsienicą na grzybie.
6. Wizyta u Księżnej i rozmowa z Kotem.
7. Absurdalny podwieczorek u Szalonego Kapelusznika.
8. Gra w krykieta w ogrodzie Królowej Kier.
9. Rozmowy z Księżną, Niby Żółwiem i Gryfem.
10. Nauka Rakowego Kadryla i wezwanie na proces.
11. Nonsensowny proces sądowy Waleta Kier.
12. Bunt Alicji i przebudzenie ze snu.

2. Czas i miejsce akcji

Opowieść „Alicja w Krainie Czarów / Kraina Czarów” rozgrywa się przede wszystkim w fantastycznym, irracjonalnym świecie, który Alicja doświadcza we śnie. Początkowo akcja ma miejsce w realistycznym otoczeniu – Alicja spędza upalne letnie popołudnie na brzegu rzeki, siedząc obok swojej siostry. Jednak prawdziwa przygoda rozpoczyna się, gdy bohaterka, podążając za Białym Królikiem, wskakuje do nory i przenosi się do tytułowej Krainy Czarów. Miejsca akcji w tej baśniowej krainie są niezwykle zróżnicowane i dynamicznie się zmieniają: od długiego, tajemniczego korytarza z licznymi drzwiami, poprzez symboliczną sadzawkę łez, dom Białego Królika, grzyb Pana Gąsienicy, aż po kuchnię Księżnej, miejsce szalonego podwieczorku, rozległe królewskie ogrody, pole do absurdalnego krykieta oraz salę sądową. Czas w Krainie Czarów jest wysoce subiektywny i płynie w sposób nielogiczny, co jest szczególnie widoczne podczas podwieczorku u Szalonego Kapelusznika, gdzie zegar na zawsze zatrzymał się na godzinie szóstej.

3. Charakterystyka bohaterów

• Alicja – centralna postać opowieści, młoda dziewczynka o bystrej inteligencji i niezaspokojonej ciekawości. Mimo że często jest zdezorientowana absurdalnymi wydarzeniami i postaciami, z odwagą stawia czoła wyzwaniom. Doświadcza licznych, dramatycznych zmian rozmiaru, co skłania ją do refleksji nad własną tożsamością i znaczeniem bycia sobą.
• Biały Królik – postać inicjująca podróż Alicji do fantastycznej krainy. Jest wiecznie spóźniony, nerwowy i wyraźnie służalczy wobec władczej Królowej Kier, ciągle zerkający na swój zegarek.
• Mysz – jedno z pierwszych stworzeń, które Alicja spotyka w sadzawce łez. Charakteryzuje się niechęcią do kotów i psów oraz łatwością irytowania się, szczególnie gdy Alicja myli słowa podczas jej próby opowiedzenia „suchej” historii.
• Pan Gąsienica – spokojna, filozofująca gąsienica, która pali fajkę, siedząc na grzybie. Udziela Alicji enigmatycznych, ale praktycznych rad dotyczących manipulowania swoim rozmiarem za pomocą magicznych kawałków grzyba, prowokując ją do refleksji nad jej tożsamością.
• Kot z Cheshire – ikoniczna postać o szerokim uśmiechu, znana ze swojej zdolności do pojawiania się i znikania, pozostawiając po sobie jedynie grymas. Jest mądry, cyniczny i udziela Alicji zagadkowych, choć często trafnych wskazówek, komentując szaleństwo mieszkańców Krainy Czarów.
• Księżna – ekscentryczna arystokratka, początkowo agresywna i gwałtowna, później okazująca bardziej pouczające oblicze. Ma obsesję na punkcie pieprzu i tendencję do moralizowania, doszukując się morału w każdej sytuacji.
• Kucharka – służąca Księżnej, która z obsesją używa pieprzu i w złości rzuca naczyniami, tworząc chaos w kuchni.
• Szalony Kapelusznik – gospodarz absurdalnego podwieczorku, uwięziony w czasie, który zatrzymał się na szóstej. Jest niezwykle ekscentryczny, zadaje zagadki bez rozwiązania i prowadzi całkowicie nonsensowne konwersacje.
• Szarak Bez Piątej Klepki – uczestnik szalonego podwieczorku, równie oderwany od rzeczywistości i nielogiczny w swoich wypowiedziach co Kapelusznik.
• Suseł – często śpiący uczestnik podwieczorku, który budzi się tylko po to, by wtrącić absurdalne komentarze lub opowiedzieć dziwne, fragmentaryczne historie.
• Królowa Kier – tyranka Krainy Czarów, symbol arbitralnej i okrutnej władzy, słynąca z impulsywnych rozkazów ścięcia głów. Jest apodyktyczna, władcza i łatwo wpada w gniew.
• Król Kier – mąż Królowej Kier, postać bardziej rozsądna i ugodowa niż jego żona, choć ostatecznie podporządkowana jej woli. Pełni rolę sędziego w procesie, ale jego osądy są często chwiejne.
• Niby Żółw – melancholijne stworzenie, które uparcie twierdzi, że było kiedyś prawdziwym żółwiem. Opowiada Alicji sentymentalne historie o swojej dziwacznej morskiej edukacji, wzruszając się przy tym.
• Smok – towarzysz Niby Żółwia, który wprowadza Alicję w opowieści o morskich przygodach i tańcach.
• Ogrodnicy-Karty (Dwójka, Piątka, Siódemka) – trzy karty do gry, które desperacko próbują przemalować białe róże na czerwono, aby uniknąć srogiej kary ze strony Królowej Kier.

4. Problematyka

• Tożsamość w obliczu zmian – utwór eksploruje problem zrozumienia i utrzymania własnej tożsamości. Alicja, doświadczając ciągłych fizycznych przemian, nie potrafi określić, kim jest, co odzwierciedla wewnętrzne poszukiwanie „ja” w procesie dorastania.

Wiersze recytowane przez Alicję są parodiami popularnych w XIX wieku utworów dydaktycznych, czego przykładem jest „Pan Wergiliusz” parodiujący „You are old, Father William”.

• Bariery komunikacyjne i absurd języka – powieść ukazuje, jak język, zamiast ułatwiać, często prowadzi do nieporozumień i absurdu. Dialogi pełne są gier słownych, dosłownych interpretacji i nonsensu, co podkreśla trudności w prawdziwej komunikacji.
• Arbitralność władzy i sprawiedliwości – powieść krytykuje niesprawiedliwy i pozbawiony logiki system władzy, symbolizowany przez despotyczną Królową Kier i groteskowy proces sądowy, gdzie wyrok wydawany jest bez dowodów.

5. Kluczowe wątki

• Wątek fizycznych przemian Alicji – centralny element fabuły, gdzie dziewczynka nieustannie zmienia swój rozmiar – rośnie i maleje – co jest źródłem zarówno komicznych, jak i problematycznych sytuacji.
• Wątek poszukiwania logiki w świecie nonsensu – Alicja nieustannie próbuje odnaleźć sens i porządek w irracjonalnej Krainie Czarów, co prowadzi do jej zdezorientowania, ale i determinacji.
• Wątek interakcji z ekscentrycznymi postaciami – większość przygód Alicji polega na spotykaniu i próbach porozumienia się z galerią dziwacznych, niezrozumiałych i często irytujących mieszkańców fantastycznej krainy.
• Wątek konfrontacji z nielogiczną dorosłością – przez pryzmat dziecięcej perspektywy Alicji, utwór ukazuje absurdalność i sztywność świata dorosłych, reprezentowanego przez mieszkańców Krainy Czarów.

6. Motywy

• Motyw snu i jawy – cała opowieść jest przedstawiona jako sen Alicji, co zaciera granice między rzeczywistością a fantazją, podkreślając moc wyobraźni.
• Motyw nonsensu i absurdu – dominuje w Krainie Czarów, gdzie zasady logiki są odwrócone, a konwencje społeczne łamane, tworząc humorystyczny i surrealistyczny obraz.
• Motyw dziecięcej wyobraźni – utwór celebruje swobodę i kreatywność dziecięcego umysłu, zdolnego do tworzenia niezwykłych światów i postrzegania magii tam, gdzie dorośli widzą jedynie nudę.
• Motyw czasu – przedstawiony jest jako pojęcie względne i zniekształcone, szczególnie w scenie Szalonego Podwieczorku, gdzie czas zatrzymał się w miejscu, co symbolizuje jego nielogiczny upływ w fantastycznym świecie.

7. Streszczenie szczegółowe utworu

Opowieść o przygodach Alicji rozpoczyna się w upalne, letnie popołudnie, kiedy młoda dziewczynka, siedząc obok swojej siostry nad rzeką, nudzi się lekturą pozbawioną obrazków i dialogów. Nagle jej uwagę przyciąga niezwykły widok: przechodzący obok Biały Królik w kamizelce, zerka na zegarek i mamrocze coś o straszliwym spóźnieniu, po czym znika w norze. Zaintrygowana i kierowana dziecięcą ciekawością, Alicja bez wahania podąża za nim, wpadając w głąb tajemniczego otworu, który okazuje się nieskończenie głęboką studnią prowadzącą do fantastycznego świata.

Po długim upadku dziewczynka ląduje w długim, krętym korytarzu, z którego prowadzi mnóstwo drzwi różnej wielkości. Odnajduje niewielki kluczyk, idealnie pasujący do malutkich drzwiczek, za którymi rozciąga się przepiękny ogród. Niestety, jest zbyt duża, aby przez nie przejść. To właśnie wtedy rozpoczynają się jej niezwykłe przemiany fizyczne. Wypijając tajemniczy płyn z buteleczki oznaczonej „Wypij mnie”, Alicja gwałtownie maleje. Chwilę później, zjadając kawałek ciastka z napisem „Zjedz mnie”, staje się olbrzymką. Jej łzy, wywołane frustracją i bezradnością, tworzą ogromną sadzawkę, w której dziewczynka wylądowuje wraz z innymi stworzeniami, między innymi z ponurą Myszą.

Wydostawszy się z sadzawki, zwierzęta próbują się osuszyć. Dodo proponuje chaotyczny ptasi wyścig, w którym wszyscy ogłaszają się zwycięzcami. Alicja rozdaje nagrody w postaci cukierków, lecz sama pozostaje bez niczego. Następnie Mysz, pragnąc „osuszyć” wszystkich, próbuje opowiedzieć długą, suchą historię, ale z powodu nieporozumień językowych i dosłownych interpretacji słów przez Alicję, obraża się i odchodzi. Dziewczynka wkrótce ponownie spotyka Białego Królika, który desperacko szuka swoich zgubionych białych rękawiczek i wachlarza. Myląc Alicję z rzekomą służącą Marianną, wysyła ją do swojego domu po te przedmioty. Tam Alicja, zgodnie z przewidywalną logiką Krainy Czarów, znajduje kolejną buteleczkę, wypija jej zawartość i znów rośnie do gigantycznych rozmiarów, blokując się w ciasnym pokoju Króliczka. Wraz ze służącymi, Bazylem i Bisiem, Królik usiłuje ją wydostać. Alicja, wykorzystując magiczne kamyki zamieniające się w ciastka, ponownie maleje i ucieka do lasu.

W gęstwinie leśnej, Alicja napotyka na palącego fajkę, zamyślonego Pana Gąsienicę, siedzącego na grzybie. Stworzenie filozofuje na temat tożsamości, pytając Alicję, kim ona właściwie jest, na co dziewczynka, zdezorientowana ciągłymi zmianami rozmiaru, nie potrafi odpowiedzieć. Pan Gąsienica zdradza jej sekret grzyba: zjedzenie go z jednej strony powoduje wzrost, z drugiej zaś – skurczenie. Alicja eksperymentuje z jego kawałkami, doświadczając szeregu komicznych i przerażających transformacji, aż w końcu udaje jej się przywrócić swój normalny rozmiar.

Dalsza podróż prowadzi Alicję do małego, ekscentrycznego domku, gdzie spotyka dwójkę lokajów, jednego w stroju ryby, drugiego w stroju żaby. Wewnątrz panuje kakofonia: Księżna próbuje uśpić dziecko, Kucharka obsesyjnie rzuca naczyniami i używa nadmiernej ilości pieprzu, a uśmiechnięty Kot-Dziwak obserwuje wszystko zza pleców. Księżna, oddając Alicji dziecko, które wkrótce okazuje się prosięciem, udziela jej moralizatorskich rad. Alicja wypuszcza prosię na wolność i na zewnątrz rozmawia z Kotem-Dziwakiem, który, ze swoim enigmatycznym uśmiechem, wyjaśnia jej powszechne szaleństwo mieszkańców Krainy Czarów i wskazuje drogę do Szalonego Kapelusznika oraz Szaraka Bez Piątej Klepki.

Dziewczynka dociera do miejsca, gdzie trwa szalony podwieczorek. Przy stole, pomimo wolnych miejsc, siedzą stłoczeni Szalony Kapelusznik, Zając Marcowy i śpiący Suseł. Rozmowa jest całkowicie nonsensowna, pełna zagadek bez odpowiedzi i sprzecznych stwierdzeń. Kapelusznik opowiada o swojej kłótni z Czasem, która spowodowała, że zegar na ich podwieczorku zatrzymał się na zawsze na godzinie szóstej. Zirytowana i urażona obraźliwymi uwagami, Alicja decyduje się odejść od stołu.

W królewskich ogrodach Alicja obserwuje trzech ogrodników, którzy są kartami do gry, próbujących w pośpiechu malować białe róże na czerwono, by uniknąć gniewu i kary ze strony Królowej Kier. Sama Królowa, znana z bezwzględnych rozkazów ścięcia głów, zaprasza Alicję na absurdalną partię krykieta. Gra jest całkowicie chaotyczna: jeże służą jako piłki, a flamingi jako kije. W trakcie gry pojawia się niewidzialna głowa Kota-Dziwaka, która unosi się w powietrzu, co prowadzi do sporu o możliwość ścięcia niewidzialnego ciała. Po meczu Alicja ponownie rozmawia z Księżną, która, w nowym, łagodniejszym nastroju, udziela jej kolejnych moralizatorskich porad.

Następnie Alicja spotyka melancholijnego Niby Żółwia i towarzyszącego mu Smoka. Niby Żółw, który twierdzi, że kiedyś był prawdziwym żółwiem, z rozrzewnieniem opowiada o swojej morskiej edukacji i osobliwych przedmiotach, których się uczył, takich jak „zgrzytanie i zwisanie”. Próbuje także nauczyć Alicję skomplikowanego tańca zwanego Rakowym Kadrylem, opowiadając o homarach wyrzucanych w morze podczas tańca. W trakcie ich rozmowy słychać nawoływania o rozpoczęciu procesu sądowego.

Alicja trafia na salę sądową, gdzie odbywa się groteskowy proces o kradzież ciastek. Oskarżonym jest Walet Kier. Sędzią jest Król Kier, a rada przysięgłych składa się z najdziwniejszych stworzeń. Biały Królik pełni rolę prokuratora. Zeznają Szalony Kapelusznik i Kucharka, których zeznania są chaotyczne, absurdalne i pozbawione jakiegokolwiek sensu, co tylko potęguje ogólne wrażenie farsy.

W końcu Alicja zostaje wezwana na świadka. Wstając, mimowolnie przewraca całą ławę przysięgłych. Król, próbując zaradzić sytuacji, próbuje ustanowić nowe prawo, by usunąć Alicję z sali ze względu na jej rosnący rozmiar. Pojawia się także tajemniczy dokument, rzekomo napisany przez Waleta, lecz jego treść jest całkowicie pozbawiona logiki. Alicja, już niezdolna dłużej znosić tego absurdu, energicznie protestuje przeciwko ogłoszeniu wyroku, zanim jeszcze sąd zastanowi się nad dowodami. Rozwścieczona Królowa Kier, w swoim typowym stylu, natychmiast rozkazuje ją ściąć. Jednak Alicja, świadoma, że ma do czynienia jedynie z talią kart, nie obawia się karcianych strażników. Cała talia kart unosi się w powietrze i spada na nią. W tym momencie Alicja nagle budzi się na kolanach swojej siostry, opowiadając jej w szczegółach swój niezwykły i barwny sen o Krainie Czarów.

Monika

Poznajcie Monię – pasjonatkę literatury, która zaczytuje się w kryminałach, biografiach i powieściach obyczajowych. Dobra książka to dla niej najlepszy sposób na wieczorny relaks, choć równie chętnie spędza czas przy emocjonujących filmach, zwłaszcza tych, które trzymają w napięciu do ostatniej chwili.
Kiedy nie oddaje się czytaniu, wyrusza na górskie szlaki, realizując swoją pasję do zdobywania szczytów. Latem zamienia góry na wodę, ciesząc się słońcem i spokojem na desce SUP. Jest również entuzjastką aktywności fizycznej – od dynamicznych zajęć aerobiku po długie spacery wśród leśnych krajobrazów, które pozwalają jej na chwilę wytchnienia.
Prywatnie to szczęśliwa mama dorastającej nastolatki, Łucji, z którą dzieli codzienne radości i wyzwania. Pełna energii, zawsze uśmiechnięta i gotowa na nowe wyzwania – taka właśnie jest Monia!