Ale historia... Jak zdobyłeś koronę, Bolesławie Chrobry?

Cześć, jestem Ela. Mam dwanaście lat i uwielbiam dbać o wygląd i spędzać czas z przyjaciółkami. Niestety ostatnio nie dogadujemy się tak dobrze, jak kiedyś. Hela i Mela uważają, że marzenia o księciu z bajki są bez sensu, a chłopcy z naszej klasy też są całkiem w porządku. Zupełnie się z nimi nie zgadzam i nie zamierzam rezygnować z marzeń

Grupka nastolatków przenosi się w czasy Bolesława Chrobrego, aby sprawdzić, jak zdobył koronę. Zadanie okazuje się jednak bardzo skomplikowane Szukając rozwiązania, uczniowie dowiedzą się przy okazji, dlaczego lepiej nie myć się zbyt często, do czego przydaje się martwy święty albo jak zaimponować cesarzowi. Dziwne? Wcale nie! W niedalekiej przyszłości nauka historii wygląda zupełnie inaczej Szczególnie gdy nauczycielem jest pan Cebula.

Bogato ilustrowana seria Ale historia z humorem przekazuje fakty historyczne i ciekawostki. W dziesiątej części przeczytacie między innymi o tym, jak wyglądały średniowieczne pralki, co to jest erem i jak sny papieża mogą zmieniać historię.

Grażyna Bąkiewicz - historyczka, nauczycielka, pisarka. Łodzianka. Ukończyła wydział filozoficzno-historyczny na Uniwersytecie Łódzkim. Autorka kilkunastu książek. Za debiutancką powieść O melba! otrzymała I nagrodę IBBY - Książka Roku 2002. Dwie kolejne: Stan podgorączkowy (2003) i Będę u Klary (2004), także skierowane do młodego odbiorcy, równie dobrze przyjęte zostały przez dorosłych czytelników. Korniszonek (2004), powieść dla dzieci, został uhonorowany przez Poznański Przegląd Nowości Wydawniczych i Bibliotekę Ossolińskich jako Książka Jesieni 2004 r. Muchy w butelce, powieść przeznaczona dla nastolatków, nominowana została do nagrody literackiej Srebrny kałamarz 2008. Ale historia Mieszko, ty wikingu! otrzymała wyróżnienie w 23. edycji Ogólnopolskiej Nagrody Literackiej im. Kornela Makuszyńskiego 2016. Grażyna Bąkiewicz pisze z ogromną przyjemnością zarówno dla dorosłych, jak i młodych czytelników. Prowadzi też warsztaty pisania bajek.

ArturNowicki - jako chłopiec marzył, żeby zostać pilotem, dlatego najczęściej rysował samoloty. Później chciał być czołgistą i zaczął rysować same bitwy pod Studziankami. Myślał też o karierze krawca, ale nic z tego nie wyszło. Tata łamał sobie głowę, co z niego wyrośnie, a mama często mówiła, że chyba ksiądz, lecz nieznane są źródła tego pomysłu. Ostatecznie ukończył szkołę średnią jako mechanizator rolnictwa. Nie zdążył jednak popracować w zawodzie, bo zrozumiał, że to, co lubi najbardziej, to malowanie. Dlatego zdecydował się na studia na Wydziale Wychowania Artystycznego WSP w Częstochowie (obecnie Akademia Jana Długosza). W 1993 roku otrzymał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Jerzego Filipa Sztuki. Od ponad dwudziestu lat tworzy ilustracje do czasopism i książek dla dzieci. Organizuje i prowadzi spotkania oraz warsztaty twórcze dla dzieci i młodzieży. Mieszka z rodziną na wsi. Spędza dużo czasu w pracowni, gdzie wymyśla i rysuje bohaterów kolejnych książek.

Powyższy opis pochodzi od wydawcy.