Przyrodyjki

"Przyrodyjki. O zwierzętach historyjki dla dużych i małych" to reportaże pokazujące piękno otaczającej nas przyrody. Świat fauny i flory, choć od lat pozostał niezmienny, nadal nie przestaje nas zaskakiwać. Niezależnie od tego, czy mieszkamy w mieście, na wsi, czy też blisko lasu, dzika przyroda i jej mieszkańcy przyciągają nasze spojrzenia.

Autorem tych przepięknych opowieści jest Marcin Kostrzyński znany z pięknych "Gawęd o wilkach i innych zwierzętach", które okazały się prawdziwym hitem. Wychowany w rodzinie z myśliwskimi tradycjami, po latach obserwacji zwierząt zmienił swoje przyzwyczajenia. A dosłownie to zamienił strzelbę na aparat fotograficzny. Mówi się o nim Marcin z lasu. Przyrodnik, leśnik i obrońca natury zawsze skory do pomocy potrzebującym zwierzętom.

"Przyrodyjki. O zwierzętach historyjki dla dużych i małych" to książka, która zabierze Was w niesamowitą podróż. Bałtyk, Bieszczady, Ameryka Południowa i Finlandia - dla tego pasjonata przyrody nie ma rzeczy niemożliwych. Jeżeli tylko może zaplanować wyjątkową wyprawę, by obserwować jakieś pasjonujące zwierzę, z pewnością to zrobi. A według Marcina Kostrzyńskiego, każde stworzenie jest interesujące. Czy to foki nad Bałtykiem, czy też groźny niedźwiedź w lesie, leniwce, dziki, a nawet maleńki chomik.

Słuchanie pięknego i bardzo obrazowego języka, jakim posługuje się Marcin Kostrzyński, sprawia, że wspólne czytanie "Przyrodyjek" z pewnością przypadnie do gustu nie tylko dzieciom, ale i dorosłym. Oto próbka jego umiejętności:

"W Bieszczady jeździłem już w ogólniaku. Nie potrafię wyjaśnić fascynacji tymi górami. Z jednej strony niepowtarzalna przyroda i przestrzeń, z drugiej niezwykli ludzie. Trafiłem tam trochę przypadkiem [...] W tamtych czasach Bieszczady nie były popularnym kierunkiem weekendowych wyjazdów. Drogi kiepskie, a we wrześniu żadnych turystów. Jeśli miało się szczęście i nie padał deszcz, człowiek przenosił się do przyrodniczego raju. Wszystko skąpane w złotych kolorach wszechobecnych buków, które jesienią przepięknie się wybarwiały. Chodząc mniej popularnymi szlakami, można było przez cały dzień nikogo nie spotkać. [...] Właśnie tam mogłem nauczyć się tropienia wilków, rozpoznawania głosów orzechówek i puszczyków uralskich"