Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspargera. Reportaż

Na świecie żyje się o wiele łatwiej, jeśli jest się w pełni zdrowym – to rzecz oczywista. Jednak o ile dzieci z widoczną niepełnosprawnością budzą wśród innych empatię, o tyle te zachowujące się nietypowo – nadpobudliwie lub agresywnie – wywołują w społeczeństwie jedynie gniew. Aleś wyładowuje energię, ścigając się na rowerze. Piotrek awanturuje się w domu tak mocno, że sąsiedzi non stop wzywają policję i pomoc społeczną. Mamie autystycznego Mateusza powiedziano, że musi oddać go do ośrodka. Marta przez swoją chorobę trafiła do księdza egzorcysty. Cierpiącego na zespół Aspergera Kacpra gnębili koledzy w szkole. Tamara mimo ADHD ma świadectwo z paskiem. Zarówno w Polsce, jak i innych częściach świata miliony dzieci zmagają się z zespołem Aspergera, ADHD, czy autyzmem. Jacek Hołub w swojej książce uświadamia czytelników, jak zróżnicowany bywa świat chorych i udowadnia, że wszyscy ludzie, bez względu na dręczące ich przypadłości mają uczucia i kochają tak, jak wszyscy.

„Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera” to niezwykle ważna i potrzebna książka, która powinna stać się obowiązkową lekturą. Często wydajemy pochopnie ocenę na podstawie czyjegoś zachowania, którego jesteśmy świadkiem. Nie znamy całej sytuacji, historii danego człowieka, a tak łatwo nam wygłaszać opinie. Lektura pokaże, że świat nie jest taki zero-jedynkowy. Uświadomimy sobie, że pod byciem niegrzecznym kryje się znacznie wiele poważniejszych problemów.

Publikacja „Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera”, ukazała się nakładem wydawnictwa Czarne. Książka szeroko otwiera oczy na rozmaite sprawy, których większość z nas nie miała świadomości. Dowiadujemy się o tym, jak rodzice zmagają się z chorobą dziecka, a także o bezsilności w zderzeniu się z systemem. Poznamy także opowieści osób, które na co dzień pracują z z dziećmi z rozmaitymi dysfunkcjami.

Reportaż poszerza horyzonty wiedzy, myślenia. Autor obnaża niekompetencje różnych instytucji, a nawet służb medycznych. Zachęca jednocześnie do empatii i przestrzega przed wydawaniem pochopnych ocen. Opisane w książce historie poruszają i zmuszają do wielu przemyśleń.