Głód. Pamiętnik (mojego) ciała

"Głód. Pamiętnik (mojego) ciała" autorstwa Roxane Gay, wydany nakładem wydawnictwa Cyranka to zdecydowanie nie jest typowy pamiętnik napisany w duchu body positive, o którym ostatnio tak wiele się mówi. Autorka nie zaprzecza faktom, nie próbuje zmienić czy osłodzić rzeczywistości, w której przyszło jej się mierzyć z brakiem akceptacji społeczeństwa. Przedstawia czytelnikowi swoją wstrząsającą historię i opisuje proces, w którym nieatrakcyjne, w mniemaniu większości, ciało stało się jej tarczą i skorupą bezpieczeństwa. Uwagę zwraca sposób narracji, w którym na próżno szukać wymówek lub usprawiedliwień, autorka płynnie przedstawia historię swojego życia, życia osoby otyłej, nienawidzącej własnego ciała.

Punktem wyjścia dla narastających z czasem problemów z wagą staje się traumatyczne przeżycie, które nie tyle zaburza poczucie bezpieczeństwa u autorki, ile całkowicie ją z niego obdziera. Pozbawiona możliwości zaspokojenia jednej z fundamentalnych potrzeb, zaczyna bronić się przed światem zewnętrznym swoją wagą. Początkowo faktycznie staje się dla innych niewidoczna, jednak to wciąż nie zapewnia jej poczucia bezpieczeństwa, im dalej brnie w otyłość, tym gorsze przynosi ona konsekwencje. Ludzie jednak ją widzą i co gorsza jej tusza, która zaczyna ją mocno definiować, przeszkadza innym.

Jeśli istnieje pozycja, która pozwoli społeczeństwu zrozumieć ludzi otyłych i zrozumieć prawdziwą idee ruchu body positive, jest nią właśnie książka Roxane Gay. Autorka w niezwykle przejmujący sposób opowiada o schematach i mechanizmach, które wszyscy uruchamiamy w sobie po przejściu traumatycznych sytuacji. Osoby otyłe mierzą się z takim samymi problemami, jak cała reszta ludzi, jednak dodatkowym problemem jest zupełny brak akceptacji. Autorka podkreśla, że nie chodzi o akceptację niezdrowych i szkodliwych trendów, ale po prostu o akceptację drugiego człowieka. Najważniejsze jest zaprzestanie oceniania innych przez pryzmat wyglądu i zrozumienie, z jak wieloma barierami, także tymi praktycznymi, zmagają się ludzie otyli. Autorka pisząc o głodzie nie ma na myśli jedynie jedzenia, ale przede wszystkim pragnienie emocji, których łaknie o wiele mocniej i o wiele bardziej desperacko.