Dziesięć dni Europy. Archeologia pamięci

Nowe, poszerzone wydanie głośnego reportażu o najważniejszych wydarzeniach w Europie w ubiegłym stuleciu

Jaka była Europa XX wieku? Jak//a jest na początku wieku XXI?
Czy da się ją opisać, wybierając jedno miasto na dekadę?
Każde z przedstawianych przez Konstantego Geberta wydarzeń ilustruje ważne procesy politycznej, kulturalnej i społecznej historii Europy: od cesarskiej parady w Wiedniu w 1908 roku, przez artystyczne debaty w Warszawie w latach 80., aż po wojenne spalenie Biblioteki Narodowej w Sarajewie w roku 1992. Początek wieku XXI widzimy w świetle wydarzeń w Kijowie, Mediolanie i Urk. Dokąd zaprowadziła nas burzliwa epoka wielkich wojen, wzlotów i upadków systemów totalitarnych, prób jednoczenia się i tworzenia wspólnot?
Jak mówi autor, w jego XX wieku „więcej jest lewicy niż prawicy, więcej feministek niż Kościoła, więcej artystów niż polityków i więcej paradoksów niż rzeczy pewnych”. Gebert uważnie obserwuje, jak wątki różnych opowieści splatają się ze sobą – choćby losy pewnego bezrobotnego malarza z Wiednia szlifującego bruki, który później walczył pod Ypres i głodem mordował Leningrad.
Do czego doprowadził nas wiek XX?
Jak radzimy sobie z etycznym wyzwaniem przyjmowania uchodźców i co będzie z Ukrainą?
Czy możemy patrzeć w przyszłość z optymizmem i – jak sugeruje autor – „pesymisty ten jeden raz nie dopuścić do głosu”?


Konstanty Gebert zdobył sobie uznanie kompetentną publicystyką polityczną oraz reportażem. Jedno i drugie odnajdujemy teraz w książce o niedawnych losach Europy i Europejczyków, w której barwność opisu reporterskiego idzie w parze z wnikliwością historyka. Ten obraz dziesięciu wydarzeń z życia Europy w XX w. skłania do refleksji i nad współczesnością, i nad miejscem pamięci w świadomości europejskiej. Przekonuje, że jedność Europy takiej wspólnej pamięci wymaga.
Bronisław Geremek w 2004 roku o pierwszym wydaniu Dziesięciu dni Europy


Konstanty Gebert – psycholog, tłumacz, dziennikarz, nauczyciel akademicki. W stanie wojennym, pod pseudonimem Dawid Warszawski, publikował w prasie podziemnej. Współzałożyciel między innymi Żydowskiego Uniwersytetu Latającego i Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. Twórca i pierwszy redaktor naczelny miesięcznika „Midrasz”.
Autor tysięcy artykułów prasowych i kilkunastu książek, między innymi o obradach Okrągłego Stołu, wojnie w Bośni, historii Izraela i polskich Żydach.
Laureat Nagrody Klio oraz nagród im. Marcina Króla, Beaty Pawlak, Józefa Tischnera, Marka Edelmana i Jerzego Giedroycia za książkę Ostateczne rozwiązania. Ludobójcy i ich dzieło (2022).
Dziennikarz „Gazety Wyborczej” od jej powstania do 2022 roku, obecnie stały współpracownik „Kultury Liberalnej”. Od 2023 roku tworzy autorski podcast Ziemia zbyt obiecana .