Hamlet – streszczenie szczegółowe i opracowanie

Wiedza w pigułce

Streszczenie krótkie Hamleta

Tragedia „Hamlet”, napisana przez Williama Szekspira, rozpoczyna się w zamku Elsynor, gdzie książę Hamlet dowiaduje się od ducha zmarłego ojca, że jego król został zgładzony przez własnego brata Klaudiusza. Klaudiusz, przejąwszy tron, poślubił królową Gertrudę, matkę Hamleta. Wstrząśnięty tym odkryciem, młody książę postanawia pomścić śmierć ojca.

Pragnienie zemsty prowadzi do serii intensywnych wydarzeń. Hamlet przybiera pozory szaleństwa, by ukryć swoje prawdziwe cele oraz zyskać czas na przygotowanie planu. Próbuje ujawnić winę Klaudiusza poprzez spektakl teatralny odwzorowujący scenę morderstwa króla.

Napięcia rosną, a intrygi dworskie stają się coraz bardziej zawiłe. Związek Hamleta z Ofelią kończy się tragicznie jej śmiercią. Ostatecznie dochodzi do konfrontacji między Hamletem a Laertesem, co wieńczy spiralę przemocy i zdrady.

Po śmierci głównych bohaterów władzę nad Danią przejmuje książę Fortynbras, co jest efektem tragicznych zdarzeń. „Hamlet” to opowieść o zemście i zdradzie, ukazująca moralne rozterki oraz niszczącą siłę namiętności i obsesji.

Śmierć króla Hamleta i objawienie się ducha

Śmierć króla Hamleta stanowi istotny moment w tragedii Szekspira, rozpoczynający serię dramatycznych zdarzeń. Duch zmarłego monarchy objawia się księciu Hamletowi, ujawniając, że jego brat Klaudiusz dokonał morderstwa. To nadprzyrodzone spotkanie uruchamia motyw zemsty i kształtuje działania młodego księcia.

Duch króla jest symbolem pamięci o zdradzie i nakłada na Hamleta moralne zobowiązanie do pomszczenia zbrodni. Dla Hamleta oznacza to konieczność przeciwstawienia się Klaudiuszowi i pociągnięcia go do odpowiedzialności za bratobójstwo. Obecność ducha potęguje wewnętrzny konflikt księcia oraz jego dążenie do odkrycia prawdy, co przewija się przez całą sztukę.

Opowieść o duchu ojca wprowadza atmosferę grozy, zmuszając widzów do refleksji nad granicami między światem żywych a umarłych oraz skutkami nienawiści i żądzy władzy. Duch przypomina synowi o obowiązku dokonania pomsty, co napędza kolejne intrygi i prowadzi do tragicznych wydarzeń w Elsynorze.

Intrygi Klaudiusza i rola Gertrudy

Klaudiusz jest kluczową postacią w „Hamlecie”, emanującą zdradą i manipulacją. Jego działania są motorem napędowym całej tragedii. Po zamordowaniu swojego brata, króla Hamleta, obejmuje tron Danii. Kieruje nim niepohamowana żądza władzy oraz potrzeba ukrycia popełnionej zbrodni.

Gertruda, wdowa po królu i matka Hamleta, odgrywa istotną rolę w tej skomplikowanej sieci intryg. Choć nie jest świadoma morderstwa, jej szybkie zaślubiny z Klaudiuszem wywołują moralne kontrowersje. To wpływa na psychikę młodego Hamleta i staje się częścią konfliktu dotykającego wszystkich bohaterów sztuki.

Klaudiusz posługuje się manipulacją, by utrzymać swoją władzę i dąży do zgładzenia księcia Hamleta. Wysyła go do Anglii z zamiarem usunięcia zagrożenia dla swojego panowania. Intrygi Klaudiusza podkreślają tematy zdrady oraz moralnych dylematów obecnych w dramacie.

Relacja Hamleta z Ofelią i jej tragiczny koniec

Relacja między Hamletem a Ofelią stanowi jeden z kluczowych wątków dramatu „Hamlet”. Początkowo ich uczucie wydaje się być prawdziwe i pełne głębi, jednak szybko zostaje skomplikowane przez dworskie intrygi oraz postępowanie samego Hamleta. Książę, udając obłąkanego, zaczyna traktować Ofelię z dystansem i brakiem zaufania, co wywiera na niej destrukcyjny wpływ. Ofelia staje się ofiarą manipulacji ze strony ojca Poloniusza oraz króla Klaudiusza.

Tragiczny finał tej relacji następuje wraz ze śmiercią Poloniusza, którego Hamlet przypadkowo zabija. Utrata ojca wpędza Ofelię w głęboki kryzys psychiczny. Jej szaleństwo ukazuje, jak niewinność może zostać zniszczona przez zdrady i brutalność otaczającego świata. Ostatecznie umiera w okolicznościach sugerujących samobójstwo, co podkreśla tragizm jej losu.

Śmierć Ofelii symbolizuje delikatność miłości wystawionej na próbę przez burzliwe wydarzenia wokół niej. Motyw szaleństwa pojawia się jako wynik złamanej miłości oraz cierpienia spowodowanego manipulacją i emocjonalnym nadużyciem. Relacja ta ukazuje niszczycielską moc wewnętrznych konfliktów bohaterów i ich wpływ na czystość jednostki.

Przedstawienie teatralne jako narzędzie ujawnienia prawdy

W „Hamlecie” teatr pełni kluczową rolę w odkrywaniu prawdy o zbrodni na królu. Hamlet organizuje przedstawienie zatytułowane „Zamordowanie Gonzagi”, które dokładnie odtwarza okoliczności śmierci jego ojca. Reakcja Klaudiusza na tę scenę jest wymowna — jego panika i nagłe opuszczenie sali potwierdzają przypuszczenia Hamleta dotyczące winy króla.

Dzięki teatrowi można subtelnie przekazywać niewygodne prawdy, które trudno wyrazić bezpośrednio. W tym przypadku staje się on narzędziem odsłaniającym moralny upadek Klaudiusza przed publicznością. Działania Hamleta ukazują jego bystrość i zdolność do strategicznego myślenia w realizacji planów zemsty.

Spektakl uwypukla także uniwersalną moc teatru, który wpływa na emocje i sumienia widzów. W kontekście dramatu Szekspira sztuka działa jako katalizator ujawniający intrygi dworskie oraz przyspieszający wydarzenia prowadzące do tragicznego zakończenia.

Podróż Hamleta do Anglii i jego powrót

Klaudiusz, zaniepokojony groźbą ze strony Hamleta, decyduje się wysłać go do Anglii w nadziei na pozbycie się niewygodnego księcia. W tajnym liście do angielskich władz poleca wykonanie egzekucji na Hamlecie. Ta intryga jest kolejnym przykładem manipulacji Klaudiusza, która ma zabezpieczyć jego tron.

W trakcie podróży Hamlet przypadkiem odkrywa ten spisek, przechwytując list. Dzięki swojej bystrości i przebiegłości zmienia jego treść, kierując wyrok śmierci na Rosencrantza i Guildensterna. To ukazuje jego determinację oraz umiejętność radzenia sobie w trudnych okolicznościach.

Powrót Hamleta do Danii jest niespodziewanym ruchem, który zaskakuje Klaudiusza i przygotowuje scenę na ostateczną konfrontację. Powrót symbolizuje niezłomność księcia w dążeniu do zemsty oraz rozliczenie się z przeciwnikami rodziny.

Ponowne pojawienie się Hamleta zapowiada kulminacyjny moment dramatu i prowadzi bezpośrednio ku tragicznemu finałowi historii. Zemsta staje się kluczowym motywem działań bohatera, a jego decyzje wpływają na losy wszystkich zaangażowanych osób w walce o władzę.

Pojedynek Hamleta z Laertesem

Pojedynek między Hamletem a Laertesem to jeden z kluczowych momentów w tragedii Szekspira, rozgrywający się na zamku Elsynor. Klaudiusz, knując zemstę, aranżuje go jako ostateczne rozwiązanie konfliktu między dwoma bohaterami. W jego planie Hamlet ma zostać zgładzony przy użyciu zatrutych ostrzy.

Podczas walki zarówno Hamlet, jak i Laertes odnoszą rany. Gertruda w tragiczny sposób wypija zatrute wino przeznaczone dla jej syna, co prowadzi do jej śmierci. Umierający Laertes ujawnia intrygę uknutą przez Klaudiusza.

Hamlet dowiaduje się o zdradzie oraz stracie matki i w akcie zemsty zabija Klaudiusza. Wynik pojedynku jest katastrofalny dla wszystkich: Hamlet ginie od odniesionych ran. Finał odsłania całą sieć zdrad i spisków, przynosząc sprawiedliwość kosztem życia głównych postaci.

Objęcie władzy przez Fortynbrasa

Po tragicznych zdarzeniach w „Hamlecie”, gdzie życie tracą główni bohaterowie, władzę nad Danią obejmuje Fortynbras, książę Norwegii. Jego przybycie oznacza zakończenie chaosu i wprowadzenie ładu. Umierający Hamlet uznaje Fortynbrasa za godnego sukcesora tronu, co dowodzi jego zdolności do dostrzeżenia wartości moralnych u rywala.

Fortynbras nie uczestniczył w wewnętrznych konfliktach Danii, co czyni go neutralnym i sprawiedliwym przywódcą. Pod jego rządami kończy się era zemsty i zdrady, a kraj odzyskuje stabilność po latach napięć. Na dwór królewski oraz do całej Danii powraca spokój.

Przejmując władzę, Fortynbras oddaje hołd zmarłym bohaterom dramatu, okazując tym samym szacunek dla tradycji oraz umiejętność docenienia moralnych wartości przeciwników. Jego panowanie symbolizuje nowy początek dla Danii, uwolnionej od destrukcyjnych wpływów zdrady i zemsty.

Streszczenie szczegółowe

1. Plan wydarzeń

1. Objawienie się Ducha ojca i wyjawienie prawdy o morderstwie.
2. Małżeństwo Klaudiusza z Gertrudą i objęcie tronu Danii.
3. Udawane szaleństwo Hamleta w celu zdemaskowania mordercy.
4. Potwierdzenie winy Klaudiusza podczas spektaklu teatralnego.
5. Przypadkowe zabójstwo Poloniusza przez Hamleta.
6. Nieudana wyprawa do Anglii i śmierć dworzan.
7. Obłęd oraz tragiczna śmierć Ofelii.
8. Powrót Laertesa i żądza zemsty za śmierć bliskich.
9. Spisek Klaudiusza i Laertesa przeciwko Hamletowi.
10. Tragiczny finał i śmierć głównych bohaterów.
11. Przejęcie władzy w Danii przez Fortynbrasa.

2. Czas i miejsce akcji

Akcja „Hamleta” osadzona jest w bliżej nieokreślonym okresie, co jest charakterystyczne dla dramatów szekspirowskich czerpiących z dawnych podań. Można jednak dostrzec elementy przełomu średniowiecza i renesansu. Fabuła rozgrywa się głównie w Danii, a jej centralnym punktem jest królewski zamek w Elsynorze. Całość wydarzeń obejmuje okres kilku tygodni, podczas których rozwijają się kluczowe konflikty i dochodzi do tragicznego finału. Oprócz zamku, akcja przenosi się także na cmentarz, gdzie ma miejsce jedna z najbardziej ikonicznych scen.

3. Charakterystyka bohaterów

• Hamlet – tytułowy książę Danii, syn zamordowanego władcy i królowej Gertrudy. To postać o niezwykle złożonej psychice, inteligentna i wrażliwa, lecz jednocześnie skłonna do głębokiej melancholii i niezdecydowania. Jego wewnętrzne zmagania, dążenie do zemsty za ojca oraz filozoficzne rozważania nad egzystencją stanowią rdzeń dramatu. Oscyluje między pragnieniem sprawiedliwości a moralnymi wątpliwościami dotyczącymi konsekwencji swoich czynów.
• Klaudiusz – aktualny król Danii, brat zmarłego władcy Hamleta seniora, a także szwagier i ojczym Hamleta. Jest uosobieniem przebiegłości, ambicji i bezwzględności. Jego dążenie do władzy doprowadziło go do bratobójstwa i pośpiesznego małżeństwa z Gertrudą, czyniąc go głównym antagonistą i symbolem moralnej zgnilizny na dworze.
• Gertruda – królowa Danii, matka Hamleta, pierwotnie żona zmarłego króla, później małżonka Klaudiusza. Jej postać jest raczej bierna i podatna na wpływy, a jej nagłe ponowne zamążpójście staje się dla Hamleta źródłem ogromnego cierpienia i moralnego oburzenia.
• Poloniusz – starszy, często gadatliwy doradca króla Klaudiusza, ojciec Ofelii i Laertesa. Charakteryzuje się lojalnością wobec monarchy, lecz także skłonnością do intryg i podsłuchiwania, co w konsekwencji prowadzi do jego tragicznej i przypadkowej śmierci.
• Ofelia – córka Poloniusza i siostra Laertesa. Zakochana w Hamlecie, jednak posłuszna woli ojca. Jej delikatna i niewinna natura oraz uczucia zostają zrujnowane przez dworskie intrygi i tragiczne wydarzenia, co prowadzi ją do obłędu i ostatecznie do śmierci przez utonięcie.
• Laertes – syn Poloniusza i brat Ofelii. Młody, impulsywny i honorowy szlachcic, który po śmierci ojca i siostry pała żądzą zemsty. Jego zdecydowane dążenie do działania stanowi wyraźny kontrast dla wahań i rozterek Hamleta.
• Duch ojca Hamleta – zjawa zmarłego króla Dani, która objawia się synowi, wyjawiając prawdę o swojej śmierci – otruciu przez Klaudiusza – i nakłaniając go do pomszczenia zbrodni.
• Horacy – wierny przyjaciel Hamleta i student z Wittenbergi. Jest postacią rozsądną, lojalną i zaufaną, która towarzyszy Hamletowi do samego końca, stając się jedynym świadkiem i powiernikiem całej tragedii.
• Fortynbras – książę Norwegii, którego ojciec został pokonany w walce przez ojca Hamleta. Ambitny i honorowy władca, który na zakończenie dramatu przejmuje tron Dani, symbolizując nowy początek po chaosie.
• Rozenkranc i Gildenstern: Dwaj dawni znajomi Hamleta, których Klaudiusz wykorzystuje do szpiegowania księcia. Są to oportunistyczne postacie, które nieświadomie przyczyniają się do własnej śmierci w Anglii, zgodnie ze zmienionym przez Hamleta rozkazem.

4. Problematyka

• Moralny dylemat zemsty – czy zemsta jest usprawiedliwiona i jakie są jej granice? Hamlet boryka się z pytaniem, czy cel uświęca środki i czy akt mordu, nawet w imię sprawiedliwości, jest moralnie dopuszczalny.
• Prawda kontra pozory – na dworze Elsynoru nic nie jest takie, jakim się wydaje. Hamlet udaje szaleństwo, Klaudiusz ukrywa zbrodnię, a życie społeczne opiera się na kłamstwie i intrydze.
• Sens życia i śmierci – monologi Hamleta, zwłaszcza „Być albo nie być”, koncentrują się na egzystencjalnych pytaniach o cel ludzkiego istnienia, cierpienie i nieuchronność śmierci.
• Korupcja władzy – dramat demaskuje zepsucie i niemoralność elit rządzących, gdzie ambicja i żądza tronu prowadzą do bratobójstwa i spisków, niszcząc zarówno państwo, jak i jednostki.
• Wpływ żałoby i straty – tragedia ukazuje, jak śmierć bliskich (ojca, Poloniusza, Ofelii) wpływa na bohaterów, prowadząc do obłędu, żądzy zemsty i ostatecznej autodestrukcji.

5. Kluczowe wątki

• Wątek zemsty Hamleta – centralny motyw napędzający całą akcję, od objawienia ducha po ostateczny akt wymierzenia sprawiedliwości.
• Wątek polityczny i sukcesji tronu – rywalizacja o władzę, zagrożenie ze strony Fortynbrasa i ostateczne przejęcie tronu Dani.
• Wątek miłosny Hamleta i Ofelii – tragiczna historia uczucia zniszczonego przez intrygi, szaleństwo i śmierć.
• Wątek szaleństwa – udawane szaleństwo Hamleta jako strategia oraz autentyczny obłęd Ofelii, będący konsekwencją otaczającej ją tragedii.
• Wątek zdrad i spisków na dworze – od bratobójstwa Klaudiusza po plan otrucia Hamleta, dwór w Elsynorze jest siedliskiem intryg.

6. Motywy

• Zemsta – główny napęd akcji. Hamlet jest dręczony potrzebą pomszczenia ojca, ale jego wewnętrzne konflikty i moralne rozterki opóźniają działanie. Zemsta, jako motyw, napędza również Laertesa, co przyczynia się do tragicznego rozstrzygnięcia.
• Śmierć – wszechobecny temat, od zjawy zmarłego króla, poprzez egzystencjalne rozważania Hamleta nad przemijaniem, aż po serię zgonów głównych bohaterów, które kończą dramat.
• Szaleństwo – Hamlet strategicznie udaje obłęd, by zmylić wrogów, jednak jego zachowanie często ociera się o prawdziwą utratę zmysłów. Z kolei Ofelia doświadcza autentycznego szaleństwa, co prowadzi ją do tragicznego końca.
• Miłość – relacja Hamleta z Ofelią, skazana na zniszczenie przez dworskie intrygi i osobiste tragedie, jest przykładem miłości, która nie może przetrwać w świecie zepsucia. Również miłość Gertrudy do Klaudiusza jest źródłem konfliktu.
• Władza i korupcja – dramat bezlitośnie obnaża mroczne aspekty dążenia do władzy, obsesji na punkcie tronu i moralnego upadku, który ogarnia duński dwór po zabójstwie starego króla.
• Moralność i sumienie – Hamlet nieustannie zmaga się z etycznymi dylematami, rozważając granice zemsty i konsekwencje swoich wyborów. Krótki moment skruchy i prób modlitwy Klaudiusza również dotyka motywu sumienia.
• Teatr i rzeczywistość – wykorzystanie „Zabójstwa Gonzagi” jako „Łapki na myszy” pełni funkcję katalizatora prawdy. Sztuka w sztuce zaciera granice między iluzją a prawdziwymi wydarzeniami, demaskując zbrodnię Klaudiusza.

7. Streszczenie szczegółowe utworu

Tragedia „Hamlet” rozpoczyna się w mrocznej scenerii zamku Elsynor w Danii, gdzie strażnicy, Bernardo i Francisco, a następnie Marcellus i student Horacy, są świadkami pojawienia się zjawy. Duch, ubrany w zbroję zmarłego króla Danii, ojca księcia Hamleta, budzi głęboki niepokój. Początkowo sceptyczny Horacy, widząc podobieństwo do zmarłego władcy, uznaje to za zapowiedź ważnych, niepokojących zdarzeń i postanawia powiadomić o wszystkim młodego Hamleta. W międzyczasie na dworze panuje gorączkowy pośpiech: nowy król, Klaudiusz – brat zmarłego monarchy – szybko bierze ślub z królową Gertrudą, matką Hamleta, co budzi w księciu ogromne oburzenie i żal. Klaudiusz zajmuje się sprawami państwowymi, wysyłając posłów do króla Norwegii, by zażegnać zagrożenie ze strony księcia Fortynbrasa, który dąży do odzyskania utraconych ziem. Na dworze pojawia się również Laertes, syn doradcy króla Poloniusza, który uzyskuje zgodę na powrót do Francji. W rozmowie z Horacym i strażnikami Hamlet dowiaduje się o widmie ojca i postanawia osobiście spotkać się z duchem.

Podczas spotkania z Hamletem na tarasie zamku, duch wyjawia wstrząsającą prawdę: został zamordowany przez własnego brata, Klaudiusza, który wlał mu truciznę do ucha, gdy spał w ogrodzie. Duch prosi Hamleta o zemstę, jednocześnie nakazując mu oszczędzenie matki. Hamlet, głęboko poruszony, przysięga pomścić ojca i zmusza Horacego i Marcellusa do przysięgi, że zachowają tajemnicę. W tym czasie Poloniusz wysyła swojego sługę Rajnolda do Francji, aby dyskretnie szpiegował Laertesa. Ofelia, córka Poloniusza, opowiada ojcu o dziwnym, niemal obłąkanym zachowaniu Hamleta, co skłania Poloniusza do przekonania, że książę oszalał z miłości i do poinformowania o tym króla. Król i królowa wzywają Rozenkranca i Gildensterna, dawnych przyjaciół Hamleta, prosząc ich o zabawie księcia i odkrycie przyczyn jego dziwnego stanu. Poloniusz prezentuje swoją teorię o szaleństwie z miłości, pokazując listy miłosne Hamleta do Ofelii, i proponuje, by on i król ukryli się i obserwowali spotkanie zakochanych. Hamlet jednak szybko demaskuje intencje swoich przyjaciół i dowiaduje się o przybyciu aktorów. Postanawia wykorzystać ich talent, zlecając odegranie sztuki „Zabójstwo Gonzagi”, do której chce dopisać własny fragment, mający sprowokować Klaudiusza do wyjawienia winy.

W akcie trzecim Rozenkranc i Gildenstern relacjonują królowi swoje niepowodzenia w odkryciu sekretu Hamleta, wspominając o jego entuzjazmie na wieść o aktorach. Król i Poloniusz, zgodnie z planem, ukrywają się, aby podsłuchać rozmowę Hamleta z Ofelią. W tym momencie Hamlet wygłasza swój słynny monolog „Być albo nie być”, w którym rozważa sens życia i śmierci. Jego rozmowa z Ofelią jest pełna goryczy; odrzuca ją, twierdząc, że nigdy jej nie kochał i radzi jej pójść do klasztoru. Król Klaudiusz, obserwując to, dochodzi do wniosku, że szaleństwo Hamleta nie wynika z miłości i postanawia wysłać go do Anglii, aby odwrócić jego myśli. Poloniusz sugeruje jednak, by najpierw królowa spróbowała porozmawiać z synem. W kolejnej scenie Hamlet instruuje aktorów, podkreślając wagę naturalności w grze. Prosi też Horacego, by bacznie obserwował reakcję Klaudiusza podczas kluczowej sceny zabójstwa w sztuce. Przedstawienie, nazwane przez Hamleta „Łapka na myszy”, opowiadające o bratobójstwie, wywołuje gwałtowną reakcję Klaudiusza, który przerywa widowisko i opuszcza salę. Dla Hamleta i Horacego jest to dowód winy króla. Rozenkranc i Gildenstern informują Hamleta, że królowa chce z nim rozmawiać, a książę wygłasza monolog, w którym obiecuje, że będzie okrutny słowami, ale nie posunie się do czynów fizycznych wobec matki.

Król Klaudiusz rozmawia z Rozenkrancem i Gildensternem o wyjeździe Hamleta do Anglii, podkreślając jego wagę dla państwa. Poloniusz informuje króla o zamiarze podsłuchiwania rozmowy Hamleta z królową. Po jego wyjściu Klaudiusz wygłasza monolog, w którym ze skruchą przyznaje się do bratobójstwa i próbuje się modlić, lecz jego grzech jest zbyt wielki, by uzyskać przebaczenie. Hamlet widzi modlącego się króla, ale waha się przed zabiciem go, obawiając się, że Klaudiusz w ten sposób trafiłby do nieba. Postanawia zaczekać na odpowiedniejszy moment. W komnacie królowej Poloniusz ukrywa się za kotarą. Hamlet prowadzi ostrą rozmowę z matką, oskarżając ją o zdradę pamięci ojca. Gdy Poloniusz, myśląc, że król jest w niebezpieczeństwie, wydaje dźwięk, Hamlet przebija go mieczem przez kotarę, sądząc, że to Klaudiusz. Królowa jest wstrząśnięta. Pojawia się duch ojca, widoczny tylko dla Hamleta, który przypomina mu o zemście i prosi o łagodniejsze traktowanie matki. Hamlet namawia matkę do zmiany postępowania, a następnie zabiera ciało Poloniusza i wychodzi.

Na początku aktu czwartego królowa Gertruda opowiada Klaudiuszowi o szaleństwie Hamleta i zabójstwie Poloniusza. Król, zaniepokojony, wysyła Rozenkranca i Gildensterna, by odnaleźli ciało Poloniusza i przekonali Hamleta do zaniesienia go do kaplicy, jednocześnie postanawiając natychmiast wysłać księcia do Anglii. Hamlet, zagadkowo rozmawiając ze swoimi dawnymi przyjaciółmi, odmawia wskazania miejsca ukrycia ciała Poloniusza i porównuje ich do „gąbek” służących królowi. Sprowadzony przed Klaudiusza, Hamlet nadal opowiada o losie ciała Poloniusza w tajemniczy sposób. Król informuje go o natychmiastowym wyjeździe do Anglii, a po odejściu Hamleta wyjawia w listach do króla Anglii tajny rozkaz zabicia księcia. Tymczasem Fortynbras z wojskiem maszeruje przez Danię do Polski, aby zdobyć bezwartościowy kawałek ziemi. Hamlet, spotykając rotmistrza, rozważa bezsensowność wojny toczonej o „widmo sławy” i porównuje to do swojej własnej bezczynności w zemście za ojca, co motywuje go do bardziej zdecydowanego działania. Po śmierci ojca Ofelia popada w obłęd, śpiewa dziwne pieśni i rozdaje kwiaty. Jej zachowanie budzi współczucie i niepokój królewskiej pary. Do Elsynoru powraca Laertes, żądając zemsty za śmierć ojca, a tłum ogłasza go królem. Laertes konfrontuje się z Klaudiuszem, który przysięga mu swoją niewinność i obiecuje pomoc w odnalezieniu winnego. Ponowne pojawienie się szalonej Ofelii pogłębia rozpacz Laertesa. Horacy otrzymuje list od Hamleta, w którym książę informuje o ataku piratów na swój statek i o tym, że został ich jeńcem, podczas gdy Rozenkranc i Gildenstern płyną dalej do Anglii. Hamlet prosi Horacego o dostarczenie marynarzy do króla z listem, a następnie o spotkanie z nim. Król Klaudiusz rozmawia z Laertesem, tłumacząc mu, dlaczego nie ukarał Hamleta wcześniej (miłość królowej i ludu do księcia). Wkrótce przybywa list od Hamleta, informujący o jego powrocie. Król i Laertes knują plan zabicia Hamleta podczas pojedynku szermierczego. Laertes nasmaruje swój floret trucizną, a król przygotuje zatruty napój. Królowa Gertruda przynosi tragiczną wiadomość o utonięciu Ofelii.

Akt piąty rozpoczyna się na cmentarzu, gdzie dwaj grabarze kopią grób dla Ofelii, filozofując o sensie życia i śmierci. Na cmentarz przybywają Hamlet i Horacy. Hamlet rozmawia z grabarzem, który opowiada o swoim trzydziestoletnim stażu i wspomina o błaznie Yoryku, którego czaszka zostaje wykopana. Hamlet, trzymając czaszkę Yoryka, rozważa przemijanie życia i równość wszystkich wobec śmierci. Orszak pogrzebowy przynosi ciało Ofelii, a Hamlet z zaskoczeniem odkrywa tożsamość zmarłej. Laertes w rozpaczy skacze do grobu, a Hamlet, oburzony jego demonstracyjnym cierpieniem, również wskakuje do grobu, wyznając swoją miłość do Ofelii i wdając się w szarpaninę z Laertesem. Król uspokaja Laertesa, zapewniając go, że plan zemsty zostanie zrealizowany. Następnie Hamlet opowiada Horacemu o odkryciu listów od Klaudiusza, w których król Anglii został poproszony o zabicie Hamleta. Książę sfałszował listy, zlecając zabicie Rozenkranca i Gildensterna, za co nie czuje wyrzutów sumienia. Ozryk, dworzanin, przynosi wiadomość o zakładzie króla dotyczącym pojedynku Hamleta z Laertesem. Hamlet zgadza się na walkę, pomimo złych przeczuć. Podczas pojedynku Hamlet rani Laertesa. Królowa pije zatrute wino przeznaczone dla Hamleta i umiera. Laertes, zdradzając plan, przyznaje, że jego floret jest zatruty. Hamlet, raniony zatrutym floretem, rani Laertesa śmiertelnie. Przed śmiercią Laertes wyznaje, że król jest winny całego spisku. Hamlet dźga Klaudiusza zatrutym mieczem, a następnie zmusza go do wypicia reszty zatrutego wina. Klaudiusz umiera. Laertes umiera, pojednując się z Hamleta. Hamlet umiera, powierzając Horacemu opowiedzenie jego historii światu i wskazując Fortynbrasa jako swojego następcę. Przybywają Fortynbras i angielscy posłowie, którzy przynoszą wiadomość o śmierci Rozenkranca i Gildensterna. Fortynbras, widząc rzeź na dworze, obejmuje tron Dani i nakazuje godny pogrzeb Hamleta, zamykając krąg tragedii.