Józef Tischner

Józef Tischer w 1949 zdał tzw. dużą maturę i złożył papiery na prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, bowiem taka była wola jego ojca, ona sam już wcześniej podjął decyzję, że zostanie księdzem. Dlatego po zaliczeniu pierwszego roku, w maju 1950 wstąpił do seminarium duchownego przy w Krakowie. Pozostał studentem Uniwersytetu, jednak już na Wydziale Teologicznym. Następnie podjął studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Po powrocie do Krakowa kontynuował je na Wydziale Historyczno-Filozoficznym UJ.

W 1963 obronił doktorat u prof. Romana Ingardena na UJ. Wtedy także rozpoczął wykłady z filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie.

W połowie lat 60. Józef Tischner podjął współpracę z "Tygodnikiem Powszechnym" i miesięcznikiem "Znak", którą kontynuował już do końca życia. Dekadę później regularnie pisywał artykuły i eseje, w których skupiał się na filozofii. Wystąpił przeciwko dominacji filozofii arystotelesowsko-tomistycznego w interpretacji doktryny chrześcijańskiej. Twierdził, że współczesna filozofia wartości ma do zaoferowania chrześcijaństwu równie interesujące perspektywy.

W 1975 roku ukazała się jego pierwsza książka "Świat ludzkiej nadziei". Następnie rozpoczął pracę nad kolejnym tytułem: "Polskim kształtem dialogu", w którym omawiał zderzenie chrześcijaństwa z marksizmem.

W latach 90. publikował przede wszystkim zbiory szkiców i esejów poświęconych problematyce filozoficznej, społecznej i religijnej. Jego gawędy filozoficzne "Historia filozofii po góralsku" wydane w 1997 roku zyskały ogromną popularność, podobnie jak audycje radiowe i programy telewizyjne, które przyniosły Tischnerowi ogromną popularność i wzmocniły jego autorytet. Jednym z najpopularniejszych był cykl "Siedem grzechów głównych po góralsku", którego był współscenarzystą.

Józef Tischner zmarł 28 czerwca 2000 roku, mimo ciężkiej choroby pisał do samego końca.