Bogusław Leśnodorski
Bogusław Leśnodorski urodził się 27 maja 1914 roku w Krakowie, zmarł 1 lipca 1985 roku. Głównym polem jego badań oraz jednym z wiodących zainteresowań było polskie oświecenie.
Bogusław Leśnodorski w 1932 ukończył III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, była to szkoła, w której, w tamtym czasie jednym z nauczycieli był jego ojciec. Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, który ukończył w 1936 roku. Tam także rozpoczął karierę uniwersytecką pracując w Katedrze Historii Ustroju Polski. Dwa lata później obronił doktorat. Niestety II Wojna Światowa przerwała jego pracę, w latach 1939-1940 był więźniem obozów koncentracyjnych, po zwolnieniu kontynuował pracę dydaktyczną w Krakowie, przez wzgląd na okoliczności była to tajna działalność.
Dopiero siedem lat później, bo w roku 1947 zdobył habilitację, od roku 1950 wykładał na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego jako profesor nadzwyczajny, a od 1958 profesor zwyczajny. W latach 1965–1968 był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UW. Od 1973 był członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Nauk. W 1966 został wyróżniony doktoratem honoris causa Uniwersytetu w Tuluzie.
Owocem jego pracy i pasji są książki: "Polscy jakobini", "Rozmowy z przeszłością. Dziesięć wieków Polski", jest również autorem opracowania pism Kuźnicy Kołłątajowskiej. Odpowiada również za współautorstwo jednego z najpopularniejszych podręczników prawa o tytule "Historia ustroju i prawa polskiego".