Wojna koryncka 395-387 p.n.e.

Spis treści:

Wprowadzenie

I. Bitwa pod Haliartos 395 p.n.e.

II. Bitwa nad Nemeą 394 p.n.e.

III. Bitwa pod Narthakion 394 p.n.e.

IV. Bitwa pod Koroneją 394 p.n.e.

V. Morska bitwa pod Knidos 394 p.n.e.

VI. Bitwa między korynckimi Długimi Murami 393 p.n.e.

VII. Walki wokół Koryntu

VIII. Wyprawa Agesilaosa na Peiraion 390 p.n.e.

IX. Wyprawa Agesilaosa do Akarnanii 389 p.n.e.

X. Kampania Króla Agesipolisa przeciwko Argos 388 p.n.e.

XI. Wojna na morzu

Bibliografia

Spis map

Indeks osób

O książce:

Zwycięstwo w wojnie peloponeskiej nie zadowoliło wszystkich, którzy przyczynili się do takiego jej zakończenia. W zasadzie tylko Sparta była jej beneficjentem, uzyskując status hegemona w Helladzie. Jak zapisał Diodor Sycylijski: W Helladzie Lacedemończycy po zakończeniu wojny peloponeskiej sprawowali akceptowaną ogólnie przez wszystkich hegemonię zarówno na lądzie, jak i na morzu. Powoławszy Lizandra na urząd nauarchy, rozkazali mu objechać wszystkie miasta i w każdym ustanowić urzędników, których sami Lacedemończycy nazywali harmostami. [Działo się tak, gdyż] Lacedemończycy czuli odrazę do ustroju demokratycznego i chcieli, by w tych miastach ustanowiono rządy oligarchiczne. Narzucili również na pokonane narody trybut i chociaż wcześniej nie posługiwali się bitymi monetami, zaczęli wówczas uzyskiwać z trybutu dochody przekraczające tysiąc talentów rocznie (XIV.10.12).

Jednym z twórców zwycięstwa Sparty w wojnie peloponeskiej i architektem jej potęgi był Lizander, syn Arystoklejtosa, pod wieloma względami człowiek niezwykły. Twierdził, że pochodzi z rodu Heraklidów, choć nie należał do żadnej rodziny królewskiej i wychowywał się w ubóstwie. Wychowanie spartańskie (agoge) uczyniło go odważnym i walecznym w bitwie, sprawnym i utalentowanym dowódcą. Gardził przekupstwem i korupcją.

O autorze:

Witold Biernacki (1946). W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.