Pozytywistów spotkania z naturą

Książka Dariusza Piechoty to zbiór ciekawych i rzetelnie napisanych szkiców, które mierzą się z odpowiedzią na pytanie o znaczenie \spotkania pozytywistów\ z odczarowaną przez dziewiętnastowieczne przyrodoznawstwo naturą. Tematyka książki nienowa, o czym świadczą liczne w niej odwołania do obszernej bibliografii, nowy jest język badawczy, oparty na koncepcjach ekokrytycznych, które pozwalają Autorowi wydobyć z tekstów twórców pozytywistycznych fragmenty rodzącego się nowego dyskursu humanistycznego, antycypującego współczesną refleksję i pisarstwo spod znaku /green reading/. *(prof. Ireneusz Gielata)* Książka łączy perspektywy ekokrytyki i historii literatury. Pierwsza z nich każe autorowi stawiać pytania dotyczące statusu przyrody w tekstach literackich i widzenia universum natury, druga - zastanawiać się nad filozoficznymi i artystycznymi konsekwencjami światopoglądowego fundamentu epoki. Celem książki, jak czytamy we wstępie, jest prześledzenie spotkania pisarzy z pokolenia pozytywistów ze światem natury. Spotkanie to zaś wydaje się interesujące i ważne nie tyle ze względu na frekwencję obrazów przyrody w ich pisarstwie, co, przede wszystkim, z uwagi na wyraźny gest zerwania z antropocentrycznym paradygmatem opisu rzeczywistości.