Pakuś i orkiestra. Książka dźwiękowa

Pies Pakuś kocha muzykę – każdy jej gatunek, brzmienie każdego instrumentu, każdy ciekawy głos. Postawione na sztorc uszy zawsze wyłapią jakiś przyjemny dźwięk, a cztery łapy od razu za nim pobiegną… choćby w ciemny las. Muzyka symfoniczna na leśnych polanach? Taki koncert nie może odbyć się bez Pakusia! Muzyka, która prowadzi Pakusia leśnymi ścieżkami, to fragmenty różnych utworów, które w większości pochodzą z Karnawału zwierząt francuskiego kompozytora Camille’a Saint-Saënsa. Zapraszamy najmłodszych czytelników do odkrywania piękna muzyki klasycznej. Pakuś chętnie pomoże im znaleźć muzyków chowających się wśród leśnych ostępów, podpowie, na jakich instrumentach grają i wysłucha wszystkich utworów choćby i sto razy. A podczas finałowego koncertu zaskoczy małych czytelników swoją rolą. Książka dźwiękowa Pakuś i orkiestra to: dawka muzyki klasycznej najwyższych lotów w wykonaniu wybitnych artystów (a do tego bardzo przyjemna); okazja, aby dziecko poznało instrumenty orkiestrowe symfoniczne takie jak: klarnet, fortepian, skrzypce, kontrabas, ksylofon, pikolo, czelesta, wiolonczela, flet poprzeczny i fagot; utwory dobrane tak, aby można było w nich bez trudu usłyszeć brzmienie pojedynczych instrumentów (właśnie taki charakter mają miniatury, które składają się na kompozycję Karnawał zwierząt – utwór, który od lat wykorzystywany jest w edukacji muzycznej od lat; to dlatego jego fragmenty najczęściej tutaj słyszymy); nagrania prawdziwych instrumentów; wysoka jakość odtwarzanej muzyki; sympatyczny i pełen niespożytej energii czworonożny bohater, który potrafi zarazić czytelników swoją muzyczną pasją. I co najważniejsze, wszystkie dźwięki wyczarujecie, dotykając kartek książki. W niej są one ukryte. Na koniec ciekawostka: Karnawał zwierząt to dzieło, z którego Camille Saint-Saëns nie był dumny. Do tego stopnia, że zabronił jego publicznego wykonywania. Uważał bowiem, że szanujący się kompozytor powinien tworzyć jedynie „poważne” utwory. Karnawał zwierząt był zaś lekki i wesoły. Choć artysta bardzo się starał, aby ta „fantazja zoologiczna” została zapomniana, stało się inaczej.