Maxima Culpa. Jan Paweł II wiedział

"Maxima culpa. Jan Paweł II wiedział" - wyniki śledztwa dziennikarskiego, które zachwiały w posadach współczesny Kościół!

Czy w okresie sprawowania funkcji biskupa krakowskiego Karol Wojtyła miał świadomość, że podlegli mu księża dopuszczają się czynów pedofilskich? Czy dokładał starań, by ich występki nie ujrzały światła dziennego? Te pytania zadają sobie dziś setki tysięcy wyznawców kościoła, a odpowiedź na nie jest jednoznaczna - niestety tak.

O czym jest książka "Maxima culpa. Jan Paweł II wiedział"?

Autor książki, holenderski dziennikarz Ekke Overbeek, przedstawia dowody na fakt, że Wojtyła jako metropolita krakowski osobiście spotykał się i rozmawiał z duchownymi, którzy przyznawali się do wykorzystywania nieletnich. Mimo posiadania tak ważnych informacji hierarcha nie zareagował w odpowiedni sposób - choć zarówno ksiądz Surgent, jak i ksiądz Loranc mieli na sumieniu wiele czynów pedofilskim, zezwolono na ich dalsze przebywanie w stanie kapłańskim, a w przypadku pierwszego z nich nawet na nauczanie religii. W przypadku Bogusława Sadusia zastosowano jeden z najpopularniejszych środków dyscyplinujących - przeniesiono go za granicę, gdzie mógł rozwijać się zawodowo, bez żadnego zadośćuczynienia ofiarom.

Argumentem przeciwko tezie, że Karol Wojtyła tuszował przestępstwa księży, jest określanie dowodów w sprawie jako ubeckie prowokacje. W rzeczywistości nic nie wskazuje jednak na zasadność tego twierdzenia. Mimo posiadania twardych dowodów przez organy władzy Kościół z zasady odrzucał je, wskazując na możliwość ich fałszowania w celu kompromitacji duchowieństwa.

Książka "Maxima culpa. Jan Paweł II wiedział" Ekke Overbeeka rozwija tezy, które autor zawarł w swojej poprzedniej publikacji "Lękajcie się. Ofiary pedofilii w polskim Kościele mówią". Autor odsłania kulisy swojego dziennikarskiego śledztwa, przytacza wyniki analizy danych zawartych w archiwach oraz treść rozmów z ofiarami i świadkami wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat.

Overbeek zastanawia się, co było powodem "zbiorowej amnezji" osób pokrzywdzonych przez księży; zadaje także pytanie, czy w świetle zgromadzonych dziś dowodów tezy o niewiedzy Wojtyły w temacie kościelnej pedofilii da się jeszcze bronić. Autor zwraca przy tym uwagę na fakt, że biskup krakowski nie był jedynym winnym zaistniałej sytuacji: Karol Wojtyła dorastał i pracował w kraju naznaczonym wojną, skrępowanym autorytarnym reżimem i zastraszonym represjami, co wpłynęło w znacznym stopniu na podejmowanie przez niego takich, a nie innych decyzji. Wyciągnięcie ostatecznych wniosków leży w gestii czytelnika - a jest to kwestia, którą każda świadomie wierząca osoba powinna obiektywnie rozważyć.