Krwioobieg monastyczny bieży stromo

Najważniejszym motywem tej liryki jest mocowanie się z własnymi słabościami, w której nie brakuje różnego rodzaju dygresji czy komentarzy do nauki Kościoła czy życia społecznego. Emocjonalny ton wyznań, prosta, oszczędna metafora, liczne odniesienia do praw biblijnych czy nowotestamentowych wzmacniają jedynie to nieustatnne odnajdywanie siebie, w cnocie i pokorze wobec majestatu Boga. Poezja serca i rozumu, w której często intelekt góruje nad uczuciami, choć bywa i tak, że te relacje bywają odwrotne. Ale taka, a nie inna jest głębia tego sugestywnego, poetyckiego Słowa, które nic nie traci ze swojego ewangelicznego posłannictwa.