Korona carów

W 1606 roku do Moskwy przyjeżdża Maryna Mniszchówna, żona Dymitra Samozwańca. W polskim poselstwie znajduje się wysłany przez króla rotmistrz Andrzej Kołakowski, oficjalnie dowódca eskorty klejnotów księżniczki Anny Wazówny. Podczas uczty na dworze carskim bohater zakochuje się w córce kniazia Łukomskiego, infamisa, który musiał uciekać z Litwy, a teraz za pośrednictwem polskich posłów chce odzyskać królewskie łaski.

Kilka dni po koronacji Maryny w Moskwie wybucha bunt. Dymitr i wraz z wieloma Polakami zostaje zamordowany, a inni trafiają do niewoli. Kniazianka Łukomska próbuje wydostać ukochanego z twierdzy, ale sama nagle znika bez śladu.

Po uwolnieniu z niewoli rotmistrz Kołakowski stara się odnaleźć ukochaną. Na czele chorągwi kurczańskiej rusza z powrotem w kierunku Moskwy, gdzie słuch po nim ginie. Kiedy chorągiew powraca bez niego, jest oskarżany o zdradę. Król, który nie daje wiary plotkom, zleca pułkownikowi Jerzemu Wołodyjowskiemu wyjaśnienie sprawy i odnalezienie Kołakowskiego.

W finale następuje ... i zwycięska dla Polaków bitwa pod Kłuszynem, a w epilogu hołd Szujskich.