Kim jest dla siebie samego ten twór nieszczęśliwy

W książce Barbary Sienkiewicz utwory Schulza, Leśmiana, Gombrowicza i Wata przeglądają się w sobie nawzajem. W ponowionej lekturze wybrzmiewają na nowo. Stawiają zasadnicze pytania o świadomość i tożsamość, o granice poznania i granice istnienia, o zło, o jego metafizyczny rdzeń, o cierpienie i formy pograniczności, o spotkanie ludzkiego z nie-ludzkim. I o współistnienie jako obcowanie, jako zjednoczenie afektywne.

Zaproponowane przez Barbarę Sienkiewicz wykładnie ufundowane są na głębokiej erudycji - rzetelnie i twórczo spożytkowanej. Jest w nich uważność i rozmach. Są też przejawem sztuki interpretacji najwyższej próby.

Barbarę Sienkiewicz interesują tropy i tryby refleksji antropologicznej - kiełkujące we współczesnej myśli i wrażliwości, a zarazem mocno osadzone w twórczości Schulza, Leśmiana, Gombrowicza i Wata. W ten sposób ze szczególną siłą wybrzmiewa awangardowość idiomatycznych systemów i dzieł pisarzy kanonicznych, wrośniętych w oddalającą się przeszłość, ale też wyprzedzających swój czas - gdy dziś, w jakże odmienionym świecie, przemawiają treściami najżywiej aktualnymi.

Danuta Opacka-Walasek