Ja, potępiona

Name: Ja, potępiona
Brand: Mięta
SKU: 3715385
Price: 37.89 PLN
Availability: InStock
Rating: 5 (1 reviews)

Katarzyna Berenika Miszczuk

1 recenzja

Chcesz świętego spokoju? Lepiej unikaj Tartaru!Problemy z komunikacją mogą popsuć nawet najlepszy związek. Beleth, zamiast mnie wysłuchać, zniknął. A ja? Zupełnie "przypadkiem" trafiłam do Tartaru - zaświatów tak strasznych, że nie mają tam wstępu ani diabły, ani anioły. Do Podziemi trafiają najczarniejsze dusze, które nie zasługują nawet na cień radości po swojej śmierci. Nie ma tam kolorów, a doCzytaj więcej

Wydawnictwo: Mięta
Serie: Cykl diabelsko-anielski
Data premiery: 2026-02-11
Okładka: miękka
Liczba stron: 480
Wymiary: 204 x 140

więcej parametrów

supercena

37,89 zł

Cena okładkowa: 54,99 zł
Informacja o cenie

Polecamy inne produkty z serii Cykl diabelsko-anielski

Zobacz wszystkie

O książce

Chcesz świętego spokoju? Lepiej unikaj Tartaru!

Problemy z komunikacją mogą popsuć nawet najlepszy związek. Beleth, zamiast mnie wysłuchać, zniknął. A ja? Zupełnie "przypadkiem" trafiłam do Tartaru - zaświatów tak strasznych, że nie mają tam wstępu ani diabły, ani anioły. Do Podziemi trafiają najczarniejsze dusze, które nie zasługują nawet na cień radości po swojej śmierci. Nie ma tam kolorów, a do jedzenia są tylko ziemniaki.
Nie tak wyobrażałam sobie miejsce, w którym będę mieszkać przez wieczność. Dodajcie do tego starszego brata Śmierci - Charona, owładniętą manią wielkości Elżbietę Batory, która słynęła z kąpieli w krwi dziewic, Kubę Rozpruwacza, Hitlera i Nerona.
Czy uda mi się znaleźć drogę w labiryncie, który otacza Tartar? I gdzie jest Beleth?

Dane szczegółowe

Identyfikator produktu

3715385

Tytuł

Ja, potępiona

Autor

Katarzyna Berenika Miszczuk

Wydawnictwo

Mięta

Serie:

Cykl diabelsko-anielski

Liczba stron

480

Typ okładki

miękka

Data premiery

2026-02-11

Rok wydania

2026

Wymiary

204 x 140

Waga

0.42 kg

Wysokość

140 mm

Długość

204 mm

Głębokość

31 mm

Szerokość

135 mm

Nasza cena

37,89 zł

Powiązane tematy:

Prezenty na Dzień Kobiet

Opinie i recenzje książki Ja, potępiona

5,0/5

1 recenzja

Recenzje produktów są zarządzane przez stronę trzecią w celu weryfikacji autentyczności i zgodności z naszymi wytycznymi dotyczącymi ocen i recenzji

RecenzjeNajnowsze

Jak działają recenzje

Sylwia L. Klient niezweryfikowany
5.0

2026-02-16Recenzja zweryfikowana
Czy można jednocześnie należeć do Nieba i Piekła?
Czy uczucie potrafi przetrwać śmierć… i kolejną śmierć?
Gdzie trafia dusza, która nie pasuje już nigdzie?

Po wydarzeniach z Ja, anielica i Ja, diablica wiedziałam jedno — przy tej serii nie ma mowy o spokojnym czytaniu. To historie, które balansują między humorem a dramatem, romansem a groteską, i właśnie dlatego, gdy tylko trzeci tom trafił w moje ręce, od razu zaczęłam czytać. Bo po tym, co autorka zrobiła wcześniej z losem Wiktorii, zwyczajnie nie dało się odpuścić. Musiałam wiedzieć, co jeszcze może jej się przydarzyć… i ile jeszcze razy moje nerwy zostaną wystawione na próbę.

Sięgnęłam po tę część nie tylko z ciekawości. Bardziej z potrzeby domknięcia emocji. Poprzednie tomy zostawiły mnie z pytaniami i z bohaterami, których zdążyłam naprawdę polubić, a ja nienawidzę niewiedzy w seriach.

W tej części historia robi się dużo mroczniejsza. Wiki trafia do miejsca, o którym nie mówi się nawet w zaświatach. Trafia do Tartaru. I nie jest to ani piekielna wersja kurortu, ani anielska przestrzeń refleksji. To raczej… wieczność bez nadziei. Bez kolorów, bez przyjemności i bez możliwości ucieczki. A najgorsze wcale nie jest samo miejsce. Najbardziej niepokojące jest to, kogo tam spotyka.

Autorka wrzuca bohaterkę między postacie historyczne, które budzą skrajne emocje i robi to tak naturalnie, że człowiek łapie się na tym, że jednocześnie jest zaintrygowany i nieswojo zafascynowany. Bo jak zachować się w świecie, gdzie potwory nie są metaforą?

Najbardziej wciągnęły mnie sceny, w których Wiki zaczyna rozumieć zasady rządzące Tartarem, a raczej ich brak zasad. To momenty, kiedy humor znika i pojawia się niepokój. Nagle ta historia przestaje być tylko lekką fantastyką, a zaczyna przypominać opowieść o samotności.

Bardzo mocne były też spotkania z „mieszkańcami”. Nie przez akcję, ale przez atmosferę. Bo tu nie chodzi o to, co oni robią.
Chodzi o świadomość kim byli.
Zaczęłam się zastanawiać,
czy kara wieczna ma sens, jeśli niczego już nie uczy? Czy można pozostać sobą w miejscu, które odbiera tożsamość? I najważniejsze czy miłość naprawdę jest silniejsza od potępienia?

To chyba najbardziej zmienna emocjonalnie część serii.
Najpierw śmiech, typowy dla tej historii, sarkastyczny i lekki.
Potem niepokój. Następnie autentyczne współczucie dla bohaterki. A na końcu… napięcie, bo nagle okazuje się, że stawka jest wyższa niż wcześniej.

Nie ma tu już tylko zabawy konwencją życia po śmierci.
Tu pojawia się pytanie o sens kary i przebaczenia.

Co podobało mi się najbardziej w tej części serii? Na pewno zmiana klimatu. Autorka nie powiela schematu dwóch poprzednich tomów, zamiast tego zabiera nas w miejsce, które odbiera bohaterce wszystko. Zabiera komfort, pewność siebie i kontrolę. I właśnie wtedy widać ją najlepiej.

Podobało mi się też, że relacje między bohaterami przestają być tylko romantyczną przepychanką. W końcu czuć stawkę. W końcu coś może się nie udać.

Czy polecam?
Zdecydowanie tak, ale pod jednym warunkiem. To książka dla tych, którzy czytali wcześniejsze tomy i zdążyli się z nimi związać emocjonalnie.
Bo „Ja, potępiona” nie jest już tylko zabawną historią o życiu po śmierci. To moment, w którym seria dojrzewa. I właśnie dlatego po skończeniu ostatniej strony miałam tylko jedną myśl, że muszę wiedzieć, co będzie dalej.

Dostawa i płatność