Frankenstein: mit i filozofia

Jeśli Frankenstein jest mitem, to natychmiast

pojawiają się dwa pytania. O jaki mit chodzi?

I jaka koncepcja mitu jest potrzebna, by rzucić

światło na tę zarazem powieść filozoficzną?

Jak zrozumieć rewolucję francuską, gdy się jest Angielką, córką Williama Godwina, filozofa anarchisty,

i Mary WollstonecraO, jednej z pierwszych feministek? Swój zachwyt pomieszany z odrazą wyraża się

wtedy, tworząc potwora, który jest naraz arcydobry i straszliwie zły, ma coś z sankiuloty i coś z

Napoleona. Tym potworem jest stwór z Frankensteina, ułożonego przez Mary Shelley w roku 1816.

Jej powieść to lektura obowiązkowa dla ciekawych tego, jak rodzi się mit, jaką pełni funkcję, jak trwa.

Zaproponowana tu odpowiedź mówi, że mit jest wyobrażonym rozwiązaniem rzeczywistej

sprzeczności. Sprzeczności historycznej naraz poparcia i odrzucenia rewolucji; sprzeczności

dyskursywnej opowieść podejmuje naraz dyskurs filozofii oświeceniowej i religijny dyskurs diabła;

sprzeczności podmiotowej zadaniem Frankensteina jest także odpowiedź na dziecinne pytanie: jak

się robi dzieci?