{"id":13761,"date":"2025-10-30T17:19:00","date_gmt":"2025-10-30T16:19:00","guid":{"rendered":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/?p=13761"},"modified":"2026-03-26T09:32:31","modified_gmt":"2026-03-26T08:32:31","slug":"swiat-zepsuty-streszczenie-szczegolowe-i-opracowanie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/swiat-zepsuty-streszczenie-szczegolowe-i-opracowanie\/","title":{"rendered":"\u201e\u015awiat zepsuty\u201d – opracowani (analiza i interpretacja)"},"content":{"rendered":"\n\n
\n \n
\n \n
\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n
\n \n\n
<\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n \n\n
\n 4.4\/5 (11 - ilo\u015b\u0107 ocen) <\/div>\n <\/div>\n

\u201e\u015awiat zepsuty\u201d<\/strong> to jeden z najbardziej donios\u0142ych utwor\u00f3w Ignacego Krasickiego, kt\u00f3ry w duchu dojrza\u0142ego o\u015bwiecenia bezlito\u015bnie pi\u0119tnuje moralny upadek, ob\u0142ud\u0119 i cynizm osiemnastowiecznego spo\u0142ecze\u0144stwa. Autor z precyzj\u0105 chirurga ukazuje bolesny kontrast mi\u0119dzy dawnymi cnotami przodk\u00f3w a wsp\u00f3\u0142czesnym egoizmem i chciwo\u015bci\u0105, kt\u00f3re trawi\u0105 Rzeczpospolit\u0105. W kanonie polskiej literatury satyra ta funkcjonuje jako ponadczasowe ostrze\u017cenie, ucz\u0105ce krytycznego spojrzenia na rzeczywisto\u015b\u0107 i przypominaj\u0105ce, \u017ce bez fundamentalnej uczciwo\u015bci obywateli \u017caden system pa\u0144stwowy nie ma szans na przetrwanie.<\/p>\n

Geneza utworu i rola Ignacego Krasickiego w epoce o\u015bwiecenia<\/h2>\n

Ignacy Krasicki, nazywany ksi\u0119ciem poet\u00f3w polskich, by\u0142 nie tylko duchownym i biskupem warmi\u0144skim, ale przede wszystkim niezwykle bystrym obserwatorem \u017cycia spo\u0142eczno-politycznego. Jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 przypada na okres dramatyczny dla polskiej pa\u0144stwowo\u015bci. \u201e\u015awiat zepsuty\u201d otwiera zbi\u00f3r satyr wydany w 1779 roku, czyli zaledwie siedem lat po tym, jak Rzeczpospolita do\u015bwiadczy\u0142a wstrz\u0105su, jakim by\u0142 pierwszy rozbi\u00f3r. Zamiast jednak szuka\u0107 winnych wy\u0142\u0105cznie na zewn\u0105trz, u pa\u0144stw o\u015bciennych, Krasicki kieruje oskar\u017cycielski palec w stron\u0119 w\u0142asnego narodu. Obarcza win\u0105 elity, wskazuj\u0105c, \u017ce upadek polityczny zawsze jest wt\u00f3rny wobec upadku moralnego.<\/p>\n

Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Krasickiego idealnie wpisuje si\u0119 w o\u015bwieceniowy postulat literatury zaanga\u017cowanej i dydaktycznej. Zgodnie z klasyczn\u0105 dewiz\u0105 bawi\u0105c uczy\u0107, poeta wykorzystywa\u0142 formy literackie do kszta\u0142towania postaw obywatelskich. W przypadku \u201e\u015awiata zepsutego\u201d element komiczny czy rozrywkowy schodzi jednak na dalszy plan. Utw\u00f3r przesi\u0105kni\u0119ty jest gorycz\u0105 i autentycznym l\u0119kiem o przysz\u0142o\u015b\u0107. Stanowi on swoisty manifest ideowy tw\u00f3rcy, kt\u00f3ry bierze na siebie ci\u0119\u017car bycia sumieniem narodu, obna\u017caj\u0105c niewygodne prawdy o egoizmie elit i degeneracji obyczaj\u00f3w.<\/p>\n

Satyra jako gatunek literacki i narz\u0119dzie krytyki spo\u0142ecznej<\/h2>\n

Nale\u017cy wyra\u017anie podkre\u015bli\u0107, \u017ce omawiany utw\u00f3r reprezentuje satyr\u0119<\/strong>, czyli gatunek o charakterze liryczno-dydaktycznym (lub epicko-lirycznym, w zale\u017cno\u015bci od uj\u0119cia historycznoliterackiego), wywodz\u0105cy si\u0119 z antyku. W przeciwie\u0144stwie do form epickich nie odnajdziemy tutaj klasycznej fabu\u0142y, ci\u0105g\u00f3w zdarze\u0144 ani bohater\u00f3w w rozumieniu powie\u015bciowym. Centralnym elementem konstrukcyjnym jest tu podmiot liryczny<\/strong>, kt\u00f3ry wypowiada si\u0119 w formie monologu, wyra\u017caj\u0105c sw\u00f3j krytyczny stosunek do otaczaj\u0105cej go rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n

Krasicki z mistrzowsk\u0105 precyzj\u0105 wykorzystuje mo\u017cliwo\u015bci gatunkowe. Satyra pozwala mu z du\u017c\u0105 skuteczno\u015bci\u0105 uwypukla\u0107 wady za pomoc\u0105 ironii, wyolbrzymienia i karykatury, obna\u017caj\u0105c bezwzgl\u0119dny materializm tamtego okresu. Co ciekawe, w omawianym tek\u015bcie brakuje \u0142agodnego humoru znanego z innych dzie\u0142 biskupa. Ton jest surowy, oskar\u017cycielski, a niekiedy wr\u0119cz patetyczny. Przesada, z jak\u0105 poeta opisuje zgnilizn\u0119 moraln\u0105 Warszawy, ma na celu wstrz\u0105\u015bni\u0119cie czytelnikiem. \u015awiadome u\u017cycie mocnego j\u0119zyka i retorycznych pyta\u0144 sprawia, \u017ce satyra nie tylko wytyka wady, ale przede wszystkim spe\u0142nia bezkompromisow\u0105 funkcj\u0119 moralizatorsk\u0105.<\/p>\n

T\u0142o historyczne i rzeczywisto\u015b\u0107 przedstawiona<\/h2>\n

Rzeczywisto\u015b\u0107 wykreowana w wierszu to Polska drugiej po\u0142owy XVIII wieku. Jest to pa\u0144stwo w g\u0142\u0119bokim kryzysie, z\u017cerane przez korupcj\u0119, parali\u017c instytucjonalny (wynikaj\u0105cy z nadu\u017cywania prawa weta) i wszechobecn\u0105 prywatyzacj\u0119 interes\u00f3w publicznych. Historycznym t\u0142em, kt\u00f3re niczym widmo unosi si\u0119 nad tekstem Krasickiego, jest trauma pierwszego rozbioru Polski z 1772 roku.<\/p>\n

Podmiot liryczny precyzyjnie wskazuje Warszaw\u0119<\/strong> jako epicentrum szkodliwych, nowomodnych obyczaj\u00f3w. Zjawiska, kt\u00f3re opisuje \u2013 bezbo\u017cno\u015b\u0107, powierzchowny kosmopolityzm (zwany cudzoziemszczyzn\u0105), rozk\u0142ad instytucji ma\u0142\u017ce\u0144stwa i wszechobecne oszustwa \u2013 koncentrowa\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 stolicy i dworu, a stamt\u0105d promieniowa\u0142y na ca\u0142\u0105 prowincj\u0119. Pogo\u0144 za luksusem i francusk\u0105 mod\u0105 wypar\u0142a dawny etos rycerski. Krasicki stawia spraw\u0119 jasno: utrata suwerenno\u015bci politycznej by\u0142a jedynie logiczn\u0105 konsekwencj\u0105 wcze\u015bniejszej utraty suwerenno\u015bci moralnej, a pa\u0144stwo rozpad\u0142o si\u0119 od \u015brodka na d\u0142ugo przed tym, zanim obce wojska przekroczy\u0142y jego granice.<\/p>\n

Podmiot liryczny i ewolucja jego postawy<\/h2>\n

G\u0142\u00f3wn\u0105 osi\u0105 kompozycyjn\u0105 satyry jest postawa osoby m\u00f3wi\u0105cej w wierszu, kt\u00f3ra podlega fascynuj\u0105cej ewolucji. Podmiot liryczny<\/strong> pe\u0142ni w utworze rol\u0119 bystrego moralisty, surowego s\u0119dziego, a ostatecznie zatroskanego obywatela.<\/p>\n

Pocz\u0105tkowo wypowiada si\u0119 z pozycji dystansu, u\u017cywaj\u0105c formy pierwszej osoby liczby pojedynczej. Prezentuje si\u0119 jako odwa\u017cny g\u0142os prawdy, kt\u00f3ry nie godzi si\u0119 na wszechobecn\u0105 ob\u0142ud\u0119. Szybko jednak ta pozycja zewn\u0119trznego krytyka ulega zmianie. W kulminacyjnym fragmencie utworu poeta w\u0142\u0105cza si\u0119 we wsp\u00f3lnot\u0119 krytykowanego spo\u0142ecze\u0144stwa, przechodz\u0105c na form\u0119 my<\/strong>. U\u017cycie zwrot\u00f3w takich jak wyrodne dzieci czy ska\u017cone pokolenie w odniesieniu do samego siebie jest aktem ogromnej pokory. Podmiot liryczny przyznaje, \u017ce jest cz\u0119\u015bci\u0105 tego chorego organizmu, co nadaje jego krytyce autentyczno\u015bci i tragicznego wymiaru. Zdejmuje z siebie szat\u0119 nieomylnego s\u0119dziego, by za\u0142o\u017cy\u0107 str\u00f3j wsp\u00f3\u0142winnego obywatela, kt\u00f3ry mimo \u015bwiadomo\u015bci w\u0142asnych u\u0142omno\u015bci nawo\u0142uje do ratowania wsp\u00f3lnego dziedzictwa.<\/p>\n

Obraz spo\u0142ecze\u0144stwa i konflikt pokole\u0144<\/h2>\n

Odbiorc\u0105 i zarazem g\u0142\u00f3wnym przedmiotem krytyki w utworze jest zbiorowy bohater negatywny \u2013 spo\u0142ecze\u0144stwo polskiego o\u015bwiecenia. Krasicki dokonuje bezlitosnej diagnozy wszystkich warstw i grup wiekowych, wyliczaj\u0105c ich przewinienia. Elity s\u0105 zepsute luksusem, m\u0142odzi ludzie zostali pozbawieni szacunku do tradycji, a doro\u015bli traktuj\u0105 \u015bwi\u0119to\u015bci i przysi\u0119gi ma\u0142\u017ce\u0144skie jak transakcje handlowe. Spo\u0142ecze\u0144stwo to przedk\u0142ada fa\u0142szywie poj\u0119t\u0105 wolno\u015b\u0107 osobist\u0105 nad odpowiedzialno\u015b\u0107 za wsp\u00f3lnot\u0119.<\/p>\n

Na tym tle poeta buduje wyra\u017any konflikt pokoleniowy<\/strong>, oparty na zasadzie kontrastu. Opozycj\u0105 dla zdegenerowanej wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci s\u0105 wyidealizowani przodkowie. Dawni ojcowie narodu uosabiaj\u0105 wszystko, co zosta\u0142o bezpowrotnie utracone \u2013 honor, rzetelno\u015b\u0107, g\u0142\u0119bok\u0105 wiar\u0119 i powag\u0119. To oni, \u017cyj\u0105c skromnie, zbudowali pot\u0119g\u0119 pa\u0144stwa, kt\u00f3r\u0105 wsp\u00f3\u0142cze\u015bni \u2013 goni\u0105cy za powierzchownym blichtrem \u2013 lekkomy\u015blnie roztrwonili. Owo zderzenie dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w s\u0142u\u017cy uwypukleniu tezy, \u017ce odci\u0119cie si\u0119 od korzeni moralnych przodk\u00f3w to najkr\u00f3tsza droga do samozag\u0142ady narodu.<\/p>\n

Problematyka moralna i polityczna<\/h2>\n

Krasicki w \u201e\u015awiecie zepsutym\u201d stawia diagnozy, kt\u00f3re wykraczaj\u0105 daleko poza zwyk\u0142\u0105 obyczaj\u00f3wk\u0119, uderzaj\u0105c w fundamenty funkcjonowania pa\u0144stwa. G\u0142\u00f3wne zagadnienia poruszane w utworze to:<\/p>\n

    \n
  • Upadek moralny jako bezpo\u015brednia przyczyna upadku pa\u0144stwa:<\/strong> nadrz\u0119dna teza historiozoficzna biskupa warmi\u0144skiego zak\u0142ada, \u017ce brak wewn\u0119trznej uczciwo\u015bci, szerz\u0105ca si\u0119 korupcja i przedk\u0142adanie interesu prywatnego nad publiczny s\u0105 dla narodu gro\u017aniejsze ni\u017c obce armie.<\/li>\n
  • Krytyka hipokryzji i ob\u0142udy:<\/strong> utw\u00f3r pi\u0119tnuje patologiczne \u015brodowisko, w kt\u00f3rym z\u0142o jest nie tylko tolerowane, ale wr\u0119cz nagradzane awansem spo\u0142ecznym, podczas gdy m\u00f3wienie bolesnej prawdy spotyka si\u0119 z ostracyzmem i nienawi\u015bci\u0105.<\/li>\n
  • Erozja tradycyjnych instytucji:<\/strong> autor zwraca uwag\u0119 na post\u0119puj\u0105c\u0105 laicyzacj\u0119 przybieraj\u0105c\u0105 form\u0119 p\u0142ytkiego libertynizmu, brak poszanowania dla prawa oraz rozk\u0142ad rodziny, nap\u0119dzany plag\u0105 \u0142atwych rozwod\u00f3w i finansowych spekulacji ma\u0142\u017ce\u0144skich.<\/li>\n
  • Odpowiedzialno\u015b\u0107 zbiorowa:<\/strong> wina za stan Rzeczypospolitej nie le\u017cy wy\u0142\u0105cznie po stronie polityk\u00f3w, ale rozk\u0142ada si\u0119 na ca\u0142e spo\u0142ecze\u0144stwo, kt\u00f3re biernie akceptuje rozprzestrzenianie si\u0119 moralnej zarazy.<\/li>\n<\/ul>\n

    \u201e\u015awiat zepsuty\u201d \u2013 analiza i om\u00f3wienie szczeg\u00f3\u0142owe utworu<\/h2>\n

    1. Kompozycja i struktura argumentacji<\/h3>\n

    Satyra Krasickiego charakteryzuje si\u0119 niezwykle przemy\u015blan\u0105 kompozycj\u0105, kt\u00f3ra prowadzi czytelnika od osobistego oburzenia, przez analityczn\u0105 krytyk\u0119, a\u017c po uniwersalne wezwanie do dzia\u0142ania. Struktur\u0119 tekstu mo\u017cna podzieli\u0107 na kilka p\u0142ynnie przenikaj\u0105cych si\u0119 faz:<\/p>\n

      \n
    • Manifest satyryka:<\/strong> gwa\u0142towne otwarcie, w kt\u00f3rym podmiot liryczny domaga si\u0119 prawa do swobodnego pi\u0119tnowania z\u0142a.<\/li>\n
    • Lament nad przesz\u0142o\u015bci\u0105:<\/strong> zestawienie utraconych cn\u00f3t z moralnym bankructwem wsp\u00f3\u0142czesnych.<\/li>\n
    • Katalog grzech\u00f3w narodowych:<\/strong> szczeg\u00f3\u0142owe wyliczenie wad osiemnastowiecznej Warszawy i ca\u0142ego kraju.<\/li>\n
    • Zjednoczenie z narodem:<\/strong> moment refleksji, przej\u015bcie na form\u0119 pierwszej osoby liczby mnogiej.<\/li>\n
    • Ostrze\u017cenie historyczne:<\/strong> bezpo\u015brednie odwo\u0142anie do rozbioru i konsekwencji wewn\u0119trznego chaosu.<\/li>\n
    • Alegoria ton\u0105cego statku:<\/strong> ko\u0144cowy apel o solidarno\u015b\u0107 w obliczu ostatecznej katastrofy.<\/li>\n<\/ul>\n

      2. Analiza poszczeg\u00f3lnych partii tekstu<\/h3>\n

      Utw\u00f3r rozpoczyna si\u0119 od zdecydowanego, wr\u0119cz gniewnego wyst\u0105pienia podmiotu lirycznego, kt\u00f3ry nie potrafi i nie chce pogodzi\u0107 si\u0119 z mechanizmami rz\u0105dz\u0105cymi jego epok\u0105. Zauwa\u017ca bolesny paradoks \u2013 w \u015bwiecie zepsutym panuje absolutne, milcz\u0105ce przyzwolenie na k\u0142amstwo, grabie\u017c i rozpust\u0119, natomiast pr\u00f3by publicznego napi\u0119tnowania tych zjawisk s\u0105 natychmiast uciszane. Poeta buntuje si\u0119 przeciwko takiej cenzurze obyczajowej. Stawia retoryczne pytania, jak mo\u017cna zachowa\u0107 milczenie, gdy widzi si\u0119 powierzchowno\u015b\u0107, zak\u0142amanie i bezczeln\u0105 kradzie\u017c maj\u0105tku narodowego. Definiuje w ten spos\u00f3b rol\u0119 satyry jako bezwzgl\u0119dnego obro\u0144cy prawdy, kt\u00f3ry musi przemawia\u0107 g\u0142o\u015bno, ignoruj\u0105c z\u0142o\u015bliwo\u015bci i ataki ze strony ura\u017conych salon\u00f3w.<\/p>\n

      Kolejne strofy przybieraj\u0105 form\u0119 przejmuj\u0105cego, retorycznego lamentu. Krasicki u\u017cywa powt\u00f3rze\u0144 i wykrzyknie\u0144, dopytuj\u0105c o zaginione filary pa\u0144stwa. Wymienia cnot\u0119, prawd\u0119, szacunek dla prawa oraz autorytety dawnych matron i prawych ojc\u00f3w. Z \u017calem konstatuje, \u017ce te warto\u015bci wyparowa\u0142y, a wsp\u00f3\u0142czesne spo\u0142ecze\u0144stwo to zaledwie krzywe zwierciad\u0142o wielkiej przesz\u0142o\u015bci. Ca\u0142a ta zaraza nie wzi\u0119\u0142a si\u0119 znik\u0105d \u2013 poeta wyra\u017anie wskazuje na Warszaw\u0119 jako g\u0142\u00f3wne ognisko epidemii. To stolica nadaje ton nowej modzie, polegaj\u0105cej na odrzuceniu tradycji i zach\u0142y\u015bni\u0119ciu si\u0119 kosmopolityzmem. Rozk\u0142ad ten dotyka ka\u017cdego aspektu \u017cycia: pocz\u0105wszy od plag oszustw i z\u0142odziejstwa, przez trywializacj\u0119 instytucji ma\u0142\u017ce\u0144stwa traktowanego jak zwyk\u0142y kontrakt maj\u0105tkowy, a\u017c po agresywn\u0105 bezbo\u017cno\u015b\u0107. Owa laicyzacja, objawiaj\u0105ca si\u0119 powszechnym zaczytywaniem si\u0119 w szkodliwych pismach, niszczy wed\u0142ug poety ostatni bastion moralno\u015bci, jakim by\u0142a g\u0142\u0119boka, szczera wiara, czyni\u0105c z cnoty obiekt salonowych \u017cart\u00f3w.<\/p>\n

      W kulminacyjnym fragmencie wywodu nast\u0119puje mistrzowski zabieg retoryczny. Podmiot liryczny, do tej pory oskar\u017caj\u0105cy z pozycji wy\u017cszo\u015bci, dokonuje aktu samokrytyki. Zmienia narracj\u0119, wprowadzaj\u0105c zaimki my i nasze. Przyznaje z gorycz\u0105, \u017ce jest nieodrodnym dzieckiem swoich czas\u00f3w \u2013 cz\u0119\u015bci\u0105 wyrodnego, zepsutego z gruntu pokolenia, kt\u00f3re zrujnowa\u0142o pot\u0119g\u0119 zbudowan\u0105 przez przodk\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bni Polacy odwr\u00f3cili poj\u0119cia: to, co kiedy\u015b stanowi\u0142o o honorze i m\u0105dro\u015bci, teraz pogardliwie okre\u015bla si\u0119 mianem naiwnej prostoty. Ta autoironia sprawia, \u017ce satyra uderza jeszcze mocniej, pozbawiaj\u0105c kogokolwiek prawa do umycia r\u0105k.<\/p>\n

      3. Alegoria ton\u0105cego okr\u0119tu jako wezwanie do walki<\/h3>\n

      Fina\u0142owa partia tekstu to mistrzowskie przej\u015bcie od gorzkiej diagnozy do patriotycznego manifestu. Krasicki przypomina, \u017ce brak szacunku dla prawa i powszechna korupcja zawsze ko\u0144cz\u0105 si\u0119 tragicznie. Przywo\u0142uje nie tylko przyk\u0142ad upadku cesarstwa rzymskiego, ale \u2013 co dla czytelnika najbardziej bolesne \u2013 robi bezpo\u015bredni\u0105 aluzj\u0119 do rozbioru Polski<\/strong> z 1772 roku. Nie pozostawia z\u0142udze\u0144: to wewn\u0119trzna zgnilizna uczyni\u0142a z Rzeczypospolitej \u0142atwy \u0142up, a s\u0105siedzi jedynie wykorzystali chaos i s\u0142abo\u015b\u0107 moraln\u0105 narodu.<\/p>\n

      Zamiast jednak zako\u0144czy\u0107 utw\u00f3r w tonie absolutnego defetyzmu, poeta si\u0119ga po pot\u0119\u017cny topos literacki znany w polskiej tradycji cho\u0107by z kaza\u0144 Piotra Skargi \u2013 alegori\u0119 ojczyzny jako ton\u0105cego okr\u0119tu<\/strong>. Polska zostaje przyr\u00f3wnana do statku rzuconego w sam \u015brodek niszcz\u0105cego sztormu. W tej dramatycznej wizji Krasicki wyg\u0142asza moralny imperatyw. Przekonuje, \u017ce w obliczu ostatecznego zagro\u017cenia jedyn\u0105 s\u0142uszn\u0105 postaw\u0105 jest zjednoczenie. Obywatele niczym za\u0142oga statku musz\u0105 rami\u0119 w rami\u0119 walczy\u0107 z \u017cywio\u0142em. Porzucenie ton\u0105cego pok\u0142adu, ucieczka lub dbanie wy\u0142\u0105cznie o w\u0142asne ocalenie to ostateczna ha\u0144ba. Utw\u00f3r ko\u0144czy si\u0119 wezwaniem, by stan\u0105\u0107 do heroicznej obrony wsp\u00f3lnego domu, udowadniaj\u0105c tym samym, \u017ce mimo zepsucia, w narodzie wci\u0105\u017c tli si\u0119 resztka godno\u015bci i prawdziwego patriotyzmu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

      \u201e\u015awiat zepsuty\u201d to jeden z najbardziej donios\u0142ych utwor\u00f3w Ignacego Krasickiego, kt\u00f3ry w duchu dojrza\u0142ego o\u015bwiecenia bezlito\u015bnie pi\u0119tnuje moralny upadek, ob\u0142ud\u0119 i cynizm osiemnastowiecznego spo\u0142ecze\u0144stwa. Autor z precyzj\u0105 chirurga ukazuje bolesny kontrast mi\u0119dzy dawnymi cnotami przodk\u00f3w a wsp\u00f3\u0142czesnym egoizmem i chciwo\u015bci\u0105, kt\u00f3re trawi\u0105 Rzeczpospolit\u0105. W kanonie polskiej literatury satyra ta funkcjonuje jako ponadczasowe ostrze\u017cenie, ucz\u0105ce krytycznego […]<\/p>\n","protected":false},"author":11,"featured_media":12054,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_lmt_disableupdate":"","_lmt_disable":"","footnotes":""},"categories":[1503],"tags":[1506],"class_list":["post-13761","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-streszczenia-i-omowienia","tag-streszczenie"],"modified_by":"Critical","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13761","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/11"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13761"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13761\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18008,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13761\/revisions\/18008"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12054"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13761"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13761"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tantis.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13761"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}