Biblia Tysiąclecia. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu

Biblia Tysiąclecia, opublikowana po raz pierwszy w 1965 roku przez Wydawnictwo Pallotinuim, jest do dziś najbardziej rozpowszechnionym wydaniem Pisma Świętego w Polsce. Jednocześnie jest to pierwszy od XVI-wiecznej Biblii Jakuba Wujka pełny przekład wszystkich ksiąg biblijnych na język polski. Na mocy dekretu prymasa Pollski z dnia 7 marca 1966 r. wydanie to stanowi aktualnie obowiązujący przekład liturgiczny w polskim kościele katolickim, używany oficjalnie podczas sprawowania mszy świętych i nabożeństw.

Biblia Tysiąclecia zrywa z tradycyjnym językiem biblijnym, który ze względu na swoją archaiczność sprawiał coraz większe problemy ze zrozumieniem przez osoby nieposiadające specjalistycznej wiedzy. Projekt nowego przekładu został zaprezentowany w 1958 r. na zjeździe teologicznym w Lublinie, a opracowano go w tynieckim opactwie benedyktynów we współpracy z Wydawnictwem Pallotinuim. Funkcję naukowych redaktorów wydania sprawowali o. Augustyn Jankowski (z ramienia opactwa) oraz ks. Kazimierz Dynarski (reprezentujący Pallotinium).

Tłumaczenia z języków oryginalnych podjęła się szeroka grupa specjalistów. Pierwsze teksty dotarły do redakcji w 1959 r., a całość prac ukończono 6 lat później. Jako datę premiery Biblii Tysiąclecia przyjmuje się 2 sierpnia 1965, a więc dzień przekazania pierwszych egzemplarzy ówczesnemu prymasowi Polski – ks. kard. Stanisławowi Wyszyńskiemu.

Przekład doczekał się pięciu kolejnych wydań, a w każdym z nich wprowadzano istotne różnice – ks. prof. Waldemar Chrostowski podkreślał ich znaczenie twierdząc, że „nie ma jednej Biblii Tysiąclecia”. Niniejsza publikacja prezentuje treść Wydania V, udostępnionego po raz pierwszy w 1999 r. Najważniejsze zmiany wprowadzone w stosunku do poprzednich wydań to m.in.:

• ujednolicenie języka i stylu przekładu;

• modernizacja języka wstępów do działów i ksiąg;

• weryfikacja poprawności merytorycznej przekładów w stosunku do tekstów oryginalnych (w tym przede wszystkim tekstów w j. hebrajskim), a nie – jak czyniono to wcześniej – do Septuaginty;

• korekta treści przekładów z uwzględnieniem powyższej weryfikacji oraz wzrostu kultury biblijnej polskiego społeczeństwa.